سلام!
مدتی است که در راستای همان رویکرد همیشگیام به پروژهای خوردهام که موضوع کارش API است.
مجبور شدم شیءگرایی را بر API اعمال کنم.
معمولا شیءگرایی را بر پدیدههای دنیای خارج اعمال میکنیم؛ ایندفعه مجبور شدم که خود پدیدههای کامپیوتری را شیء حساب کنم. (?♂️خدا نرسونه اون روزی که خودِ شیء رو مجبور بشم با شیءگرایی تحلیل کنم?)
حالا من باید هر API را یک شیء حساب میکردم. طبیعتا اصلیترین جزء هر API ریکوئست و ریسپانس است.
پس من باید ریکوئست و ریسپانس را به عنوان شیء بررسی میکردم.
حدس میزنم که احتمالا شما به عنوان یک برنامهنویس باورتان نشود و خودم هم باورم نمیشد اما الان باور دارم.?
هر چه از propertyها و objectهای زیر مجموعه را میخواستم به ریکوئست و ریسپانس نسبت دهم همگی با کمال ناباوری به ریکوئست منسوب میشدند و چیزی به ریسپانس منسوب نمیشد(مگر با چشمپوشی که اهلش نبودم)! فقط «جوابی که ریسپانس قرار است بدهد» مال ریسپانس بود. بقیه هرچند که ربط داشت به ریسپانس اما ریسپانس فقط شنوندهای بود که قرار است بر اساس شنیدهاش جلو بیاید.
تمام اقدامها مال کلاینت بود و سرور یک حالتِ تابع(=تبعیتکننده) و خدمتگذار (serve+er=server) داشت!
اگر به حرفهایم شک کردید شکتان را پیش شرکت W3 ببرید و از او بپرسید که چرا نام جریان ریکوئستریسپانس را Request Object و همچنین Request Class گذاشته به طوری که همان کلمهی ریکوئست به ریسپانس هم اشاره دارد!
(در این صفحه ببنید: https://dev.w3.org/libwww/Library/User/Architecture/Request.html)
چرا اسلام نگوید ۶۹ ثواب برای سلامکننده و فقط ☝یک ثواب برای جوابدهنده!
حالا من در همین لحظه به شما سلام میکنم:
حالا شما هر چهقدر دلتان میخواهد در نظرات برایم سلام بنویسید! معنایش (و سنگینیِ شیءگراییاش) احتمالا به اندازهی معنای این سلامی که من اینجا گفتم نمیشود.