ویرگول
ورودثبت نام
حنانه مظاهری
حنانه مظاهریحنانه مظاهری | دوستدار محتوا و داستان‌نویسی https://yek.link/hanane_mazaheri
حنانه مظاهری
حنانه مظاهری
خواندن ۶ دقیقه·۵ سال پیش

مذهب مریض

هنرمند عکس: vinne.art@
هنرمند عکس: vinne.art@


قبلا به تو گفته بودم که همۀ دنیا تناقض است و تناقض. مثلا تناقض در اینکه تو را دوست دارم یا دوست ندارم. یا اینکه تورا الگو قرار بدهم یانه. البته هنوز هم پس از این یک سال و چندی که فوت کرده‌ای، دقیقا نمی دانم دوستت دارم یا نه. اما به طور قطع این را می‌دانم که حس نفرتم به تو از حس عشقم به تو بیشتر است. درست است. من حتی از یک مرده هم انتظار دارم.

از تو متنفرم که بین این همه مشکل در این سن کمی که دارم مرا تنها گذاشتی و هنوز وقتی که از آب‌و‌گل در نیامده‌ام رفتی. البته هنوز هم از آب و‌گل در نیامده ام. یک جور‌هایی هنوز قالب آب و‌گل شخصیتم شکل نگرفته‌است. اگر از من بپرسند که چرا حس تنفرم از حس عشقم نسبت به تو بیشتر است، حکایت کوچک و البته پرمحتوایی _البته برای من_دارد. به طور قطع نمی‌دانی که در مورد چه حرف می زنم. پس برایت می‌گویم.

«صبح بیست و دو اردیبهشت سال ۱۳۹۸؛ساعت۹:۳۰» تو نمی‌دانی که این تاریخ چه معنایی برایم دارد. اصلا متوجه شدی که آن زمان‌ها افسردگی شدید گرفته‌بودم و خیلی اوقات به مدرسه نمی‌رفتم؟؟؟ شاید می‌دانستی افسرده‌‌ام، اما علتش را نماز نخواندن و یا دیگر مسائل مذهبی می‌دانستی. آن روز به عمد خودم را در اتوبوس به خواب زدم. حتی از اینکه کسی متوجه شود که الکی دارم خودم را به خواب می‌زنم هم می‌ترسیدم. احساس ناامنی، تمام اتمسفر اطرافم را فرا گرفته بود. به نظر حس می‌کردم حتی مولکول‌های هوا هم راپورت مرا به تو می‌دهند و تو می‌فهمی که به مدرسه نرفته‌ام.

پس چشمانم را به هم فشار دادم و این بار بیشتر وانمود به خواب کردم. بدنم را روی صندلی اتوبوس ول می‌کنم و کم کم کیفم از روی پایم به روی زمین می‌افتد. از فکرش بیرون می‌آیم. نمی‌خواهم بیشتر از این به استرس آن لحظه فکر کنم. دستی مرا از خاطرۀ سیاه آن روز بیرون می‌کشد و به زمان حال می‌آورد. ناخودآگاه به خودم می‌آیم و می‌بینم که با خودکار روی صورت عروسک پلاستیکی کودکی‌ام، ابروی ناراحتی کشیده‌ام.

از فضای بسته و درهم اتاق بیرون می‌آیم و به پشت بام می‌روم. آن‌جا هوا باز‌تر است. پس صندلی می‌گذارم و دوباره سعی می‌کنم به خاطره‌ام بازگردم. اما دلم نمی‌خواهد. کمرم را صاف می‌کنم. به خودم می‌گویم باید آن روز را کامل به یاد آوری تا دقیقا بفهمی چرا ناراحتی و از کجا ناراحتی؟؟؟؟ ‌


به خاطره باز می‌گردم. هوا بارانی است و به آخرین مسیر اتوبوس یعنی زندان رسیده‌ام. دفعۀ پیش که در اتوبوس واقعا خوابم برد؛ در همچین مکانی بیدار شدم. پس مطمعن می‌شوم که اینجا همان آخر خط است. آخر خط اتوبوس و احتمالا آخر خط زندگی من. خنده دار است. آن روزها از فرط شکست و ناکامی فکر می‌کردم آخر خط هستم. اما آخر خط نبودم و هنوز زنده ام. حیف که هنوز هم خودم را در آخر خط می‌بینم. ‌

از ابهام و اینکه بعدا چه بلایی سرم می‌آید خیلی ‌می‌ترسم. ترس، ترس، ترس؛ و همان شد که خانه را امن‌ترین‌جا حساب کردم و به خانه بازگشتم. ‌ساعت نه و ده دقیقه به خانه رسیدم و حجم احساساتی واردم شد که فهمیدم آخر خط، آخر خط اتوبوس نبود؛ آخر خط اینجاست.
وایییی!!!!صدای جیغ هایت....شکایتم را پیش خواهرم می‌بردی!


به نظرم آن‌روز مانند قصه‌های بوستان و گلستان بود که مردم بی بضاعت از دست راهزنان به پیش پادشاه شهر، می‌رفتند و از دست آنان گله و شکایت می‌کردند. ‌راهزنانی که به جسد مردگان هم رحم نمی‌کردند و آن‌ها را زیر حرارت آفتاب رها می‌کردند.


واقعا در نظرت من چنین کسی بودم؟من راهزن نبودم. راهزن آنقدر مانند من ترسو نیست که از ترس جیغ هایت در سالن، برود زیر تخت اتاقش قایم شود. راهزن بفهمد کسی برایش پاپوش درست می‌کند، اورا می کشد.
راهزن هنگام شنیدن گله و شکایت‌ها پیش پادشاه شهر، بالشت را به قفسه سینه‌اش فشار نمی‌دهد تا مبادا صدای نفس‌های تندش شنیده شود. راهزن در این زمان سرب داغ را توی دهانت می‌ریزد.

کم کم نفسم بند می‌آید. به گمانم بیشتر از اینکه اکسیژن را به ریه‌هایم فرو ببرم، اورا بیرون می‌کنم. می‌خواهم از زیر تخت بیرون بیایم تا کیسه پلاستیک در کشو را بردارم تا با دم و بازدم در آن نفسم را تنظیم کنم. اما می ترسم. این هم یک دلیل دیگر که من راهزن نبودم. بالاخره از زیر تخت بیرون می‌آیم و پلاستیک را از کشو بیرون می‌کشم. می ترسم که تو صدای ترق تروق پلاستیک را بشنوی. اما بعید است.

پلاستیک مانند بادکنکی پر و خالی می شود. پس از چند دقیقه بالاخره نفسم سرجایش می‌آید. حالت تهوع گرفته‌ام. از دیگر عوارضش است دیگر. از عوارض بدی های تو به من. آن زمان که می‌شنیدم داری به خاطر چند تار مو مرا متهم می‌کنی به انجام کبیره ترین گناهان عالم، واقعا حس گناه به من غالب شده بود.

می دانی؟ وقتی به تو می‌گویم یک احساس، نسبت به احساسات دیگر غالب است، یعنی چه؟ یعنی در آن زمان هرچقدر هم تلاش کنی با منطقت نمی‌توانی جهت احساساتت را تغییر بدهی. چه کنم که بخشی از وجودم تو را به عنوان الگو قبول داشت و تو کسی بودی که همواره به خاطر ریز و درشت روزانه‌هایت احساس گناه می‌کردی. حتی اگر گوشه ناخنت از سفتی در شیشه مربا می‌شکست. دقیقا همین الگوپذیری کورکورانۀ من نسبت به تو و همین رفتارهایت بود که احساس گناه، نسبت به گناه نکرده می‌کردم. ‌پس متوجه می‌شوی که این حال بدم به خاطر این بود که تو این خزئبلات و این احساسات را در ذهنم مانند میخ، با چکش زورگویی‌هایت کوبیده‌بودی.

سال‌های سال، با تلقین و زورگویی‌هایت، (یو اس بی) باور ها و اعتقاداتت را در ذهنم فرو کردی و مغزم را سوراخ کردی. ‌خونریزی بافت‌های‌آسیب‌دیدۀ سرم، هنوز از سوراخ بینی و گوشم بیرون می‌زند. فراموشی در این دو سال، تا حدودی خون‌ریزی آن را بند آورده‌بود و به گونۀ خودش_که دقیقا نمی‌دانم چطور_خونم را لخته کرده بود. اما یادآوری این قضیه بود که زخم آن را دوباره باز کرد.

خواستم با یادآوری آن روز، زخم های مغزم را با ضدعفونی و البته بخیه، التیام ببخشم. این بار از فراموشی استفاده نخواهم‌کرد. پس ضدعفونی و یادآوری قضیه را تمام می کنم و به سراغ بخیه زدن می‌روم. پس شروع می‌کنم:


بخیه اول: این را کاملا قبول دارم که اگر انصاف به خرج دهیم، تو مذهبی نبودی. تو عقایدت کاملا جدا و متفاوت از آنچه که در جهان است بود. شاید شخصیت تو هیچ گاه در تاریخ تکرار نشود. به این دلیل می‌گویم که، برخی از ویژگی‌هایت مثل تکرار و اصرار روی کوچکترین مسائل مذهبی که شاید مجتهد‌ترین ها هم آن را همه جوره قبول ندارند. «پیدا نبودن کف دست زن» خودش می‌تواند یک مصیبت‌نامه‌ی طولانی باشد. همین طور اصرار به ثواب داشتن قسمت لعن و نفرین زیارت عاشورا.

پس این گونه برداشت می‌کنم که چیزی که تو می‌گفتی از مذهب نبود. بلکه یک مکتب ساختگی توسط مغز تو بود. در واقع اگر مغز تو وجود نداشت، همچین مکتبی که ترکیب مذهب و مریضی بود نیز وجود نداشت. البته که انسان‌های مذهبی تندروی دیگری هم مثل تو وجود دارند. اما تو چیز دیگری بودی. یا حداقل در زندگی من نکتۀ خاصی بودی. این واقعیت را می‌پذیرم که تو صاحب مکتب «مذهب مریض» بودی. همین است که هست. پذیرفتن اولین بخیه است.


بخیه دوم: حالا باید پس از این همه تنش احساسی و نوسان خلقی گریه کنم. همیشه قلق گریه‌‌ام این است که باید در مکان تاریکی که هیچ انسانی نباشد گریه کنم. اگر نگاه انسانی به سمتم بیاید، قطعا گریه نمی کنم. پس به زیرزمین می‌روم زیرا در این پشت‌بام هم ممکن است کسی مزاحمم شود. گریه‌ام نمی‌آید و بخیه دوم موفقیت آمیز نیست. احتمالا بعدا بخیه‌ی دومم درست بشود. اما هنوز هم دلم می‌خواهد به تو بگویم: من راهزن نبودم.

نگارش: حنانه مظاهری (من خودخواه و نفرت‌انگیز)

داستانداستان نویسیمتننوشتهدلنوشته
۸
۵
حنانه مظاهری
حنانه مظاهری
حنانه مظاهری | دوستدار محتوا و داستان‌نویسی https://yek.link/hanane_mazaheri
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید