
«مرگ یک چترباز به دلیل باز نشدن قفل چترش در هوا»
چه جالب!
آخرین تصویری که قبل از مرگش داشته، آسمان بوده. آسمان، به عنوان آخرین عکس ثبت شده توسط چشم، در حافظۀ انسان.
همیشه اولین و آخرینها مهمترین هستن و آخرین ها، مهمتر.
آخرین تصویر زندگی من چی میتونه باشه؟
شاید لامپ خیاری سبز زشت متصل به طناب سراسری وسط سبزه میدون!
یا سوسک میوۀ زیر یخچال کثیف یه بستنی فروشی توی رهنون!
شایدم خرده شیشه های ریز ریز شده و خون بیرون زده از سوراخ ایجاد شده توی سرم، روی آسفالت های بوی لاستیک گرفتۀ روغنی!
یا شاید پلۀ سوم دادگستری نیکبخت و پلۀ چهارم و پلۀ پنجم و....
چرا نتونم آخرین تصویر زندگیم رو خودم انتخاب کنم؟
فکر کنم بعد از این همه مشاوره درمانی و تراپی، بتونم اونقدری خودمو دوست داشته باشم که برای آخرین تصویر ثبت شده توسط چشمم توی حافظم، غیرت داشته باشم و برام مهم باشه.
صدای تیک تیک ساعت رومیزی آبی مامان تمرکزم رو بالاتر می بره تا مکان خودکشیم رو پیدا کنم.
چه جایی رو بیشتر دوست دارم؟
قطعا اگه تو مسیر دوچرخه سواری روزانهام یه پارک باشه، از پارک رد میشم. رنگ سبز، زبون مغز چروکیدۀ سیاهم رو بهتر می فهمه. پس میتونم یه مکان کاملا طبیعی به دور از نشانههای تمدن انسانی رو انتخاب کنم! شاید فقط در حد یه جاده که انسانها ساختن رو بتونم توی تصویرم جا بدم، ولی ترجیح میدم انقدر از جاده دور بشم که دیگه نه آدمی باشه و نه جادهای. بعد با خیال راحت خودمو بکشم. اینجوری فقط درختا منو می بینن و خدا. شاید هم روح مامان. ترجیح میدم مامان منو ببینه.
شاید بتونه از خدا بخواد که بعد از مرگم برم پیش خودش. شاید بتونم دوباره بغلش کنم و گریه کنم. شاید خدا مهربون باشه برخلاف چیزی که بهم ثابت شده و بذاره یه بار دیگه مامانمو بغل کنم.
صفحه سرچ رو باز میکنم. همیشه از شمال غرب و غرب ایران که هوای سردسیر تری داره و در رشته کوه زاگرس واقع شده؛ برای زندگی خوشم میومده. پس از اونجا شروع میکنم جاذبههای طبیعی همدان، اولین مقاله رو باز میکنم. درۀ مرادبیگ عکس خوبی داره. یه آبشار وسط جنگل ولی خوشم نمیاد، چون نوشته از شمال به شهر همدان دسترسی داره. حتما آدم خیلی رفت و آمد میکنه.
بلاخره هرچی .....حوصلۀ گشتن بیشتر ندارم.
من یه دیوونم.
نگارش: حنانه مظاهری (من دیوونه)