
مامان! حدود دوهفتۀ دیگه دومین سالگرد فوتته!!
امروز جمعه ساعت هفت صبح!!
خوشبختانه آرامستانی که خاک شدی خیلی باصفاس!
شب قبل بارون اومده و سنگ قبرت کثیف شده.
از بین سنگ قبرها یه شیشه نوشابه پیدا میکنم و تا فلکۀ شیر میرم تا سنگت رو بشورم.
بار اول پاک نشد و بار دوم و سوم و چهارم و پنجم و ششم و هفتم!!
هربار که فاصلۀ شیر آب تا سنگ قبرت رو میخوام طی کنم؛ باید یه مسیر مدور شکل رو طی کنم. انگار دارم دور کعبه طواف می کنم. اما فایده ای نداره!!! باید تا زنده میبودی عین پروانه دورت میگشتم و میپرستیدمت!! پشیمونی یعنی این!!!
آب شیشه روی دستکشم ریخت و تا سر آستین کاپشن و بافت زیر کاپشنم رو خیس کرد. دستکشام رو درمیارم و توی زیپ جلویی کیفم میذارم. اول از همه این دستکشای تو بود؛ که وقتی فهمیدی خوشم میاد ازشون بهم دادی!!
مامان یه بار باهم دعوامون شده بود. و دقیقاً نمیدونم سر چه مسئله یا چه زمانی بود. اما آنقدر شاکی و عصبانی بودم از دستت که داد زدم: مامان! من هیچ وقت شبیه تو نمیشم. تو الگوی من نیستی!
اما مامان من دقیقاً شکل تو شدم. همون طور که بابا شبیه خانوم جون شده. من دقیقاً مثل تو زودرنج، حساس، عصبی و انواع دردهای جسمی رو گرفتم. یادته حتی کتفت که درد میگرفت، فکر میکردی سرطان داری؟؟
من فکر میکردم که این کارا رو برای جلب توجه من انجام میدادی. چون میدونستم که خیلی دوستم داری. اما الان مطمئنم که تو واقعاً استرس اینو داشتی که نکنه مریض باشی. منم استرس دارم. استرس همه چی. استرس مریضی، استرس کار، استرس نرسیدن به هدفم.
مامان دلم برات تنگ شده!ا گه قرار بود هر احساس و حالت عاطفی یه چهرۀ انسانی داشته باشه، مطمئنم دلتنگی، شبیه چهرۀ من بود. دلتنگی برای تو!!!
نگارش: حنانه مظاهری (من دلتنگ)