
مامان!
همیشه میگفتی اگه به کارام ادامه بدم و توبه نکنم میرم جهنم! تو امیدوار بودی که به دین برگردم و نماز و قرآن خوندنم رو از سر بگیرم! چقدر اذیت شدی تا مجبورم کنی توبه کنم تا از سرنوشت شومی که در انتظارمه نجاتم بدی! ماهها قبل از مرگت ناامیدی شدید نگاهت رو حس میکردم و خوشحال بودم که بیخیالم شدی و به خودم افتخار میکردم!
شاید اگه الان اینو بخونی فکر کنی که حداقلیترین مزیت مرگت این بوده که سر به راه بشم و به دین برگردم. متاسفم! همچین اتفاقی نیفتاده.
من به بینش جدیدی رسیدم! جهنم همین جاست! و من هم گناهکاریم که از توی مواد مذاب جهنم غرق شدم و بعد از اینکه تمام ذرات بدنم توی مواد مذاب سوخت و تجزیه شد و به ترکیب شیمیایی دیگه ای تبدیل شد، دوباره از نو شکل گرفتم و دوباره ذوب شدم و دوباره و دوباره!
جهنم همین جاست! همۀ ما سیگنالهایی از بلایی که قراره سرمون بیاد گرفتیم! همۀ ما توی یه گوشهای از مغزمون یه دریافت کننده داشتیم که توی یه لحظه بلایی که قرار بود سرمون بیاد رو دیدیم اما بهش اهمیت ندادیم!
جهنم همین جاست! همین جایی که گناهکارهایی مثل من، متوجه اهمیت اون ذهنیتی که مثل رعد و برق از چشمم رد شد و اون تصویر جای خودش رو به یه تصویر تاریک داد؛ نشدیم!
جهنم اینجاست که این حقیقت هایی که خدا برای تقلب جلو جلو برامون فرستاد رو ازش استفاده نکردیم.
جهنم اینجاست که با وجود دونستن حقیقت، اون رو سانسور کردیم.
جهنم اینجاست که به تحریف حقایق علاقۀ بیشتری نشون دادیم.
جهنم همین جاست و ما هممون گناهکارهای مجازات شوندۀ جهنم هستیم.
نگارش: حنانه مظاهری (من طلبکار)