
«اگر میخواهید خوشبخت شوید، مانند خوشبخت ها فکر کنید.»
پنج ماه پیش خوندن این جملۀ تماماً زرد توی یکی از پستهای اکسپلور اینستاگرام، کافی بود که بروم به کمپین کسایی بپیوندم که معتقدن اینستاگرام باید یه گزینۀ دیس لایک هم داشته باشد. اما دیدم که خیلی ها در کامنتهای آن پست تایید کردن و گفتند همین تفکر باعث عوض شدنشان بودهاست. با خودم گفتم مگر من چه چیزیام کم است؟ امتحان کردنش شاید سودی نداشته باشد ولی ضرری ندارد. ولی ضرر داشت.?
مدتی نگذشته بود و به شدت هیجان زده بودم و کلی انرژی داشتم برای امتحان کردن روش جدید و با انرژی سلام میکردم و بقیه ایمان آوردن که دوشخصیتی گرفتهام. بعضا جوابم را نمیدادند و چپ چپ نگاهم میکردند.?
اما به روی خودم نیاوردم و ادامه دادم و گفتم: بگذار فکر کنند که یک دیوانۀ شادم. اینطوری نرخ اینکه به واسطۀ افسردگی بخواهند فاز نصیحت بردارن کمتر است. هرچند از نگاه ها و قضاوتهایشان خیلی لجم میگرفت.
پیش تراپیستم رفتم و گفتم: دکتر من میتوانم آن آدم فعال و پر انرژی باشم که از نظر روانی هم سالم تر است؟ خیلی جدی گفت: ما اینجا فروشنده نیستیم که یک سری ویژگیهای رفتاری را به مشتری ها بفروشیم.
گفتم: شما برنامه نویس آدمایید و روی مغزمون کدگذاری میکنید.
الان پنج ماه گذشته و جایی ایستادم که میگویم جملۀ اول خط که با خودم میگفتم احمقانه است. الان با خودم میگویم پنجاه درصد آن درست است و پنجاه درصد آن اشتباه. یعنی یه جورایی حقیقت چیزی است میان این دو. چون خوش بختی به پارامترهای زیادی وابسته است و آنقدر فرمول سادهای ندارد.
اتفاقی که پنج ماه بعد اتفاق افتاد این بود که، مغزم گول خورد و سیم پیچیهایش تغییر کرد. اگر من، مریم نامی را نمیدیدم که به من میگفت روزی سه دلیل برای شکر گذاری بنویس. و همینطور پیش تراپیستم نمیرفتم و هیچ وقت آن جمله را نمی خواندم، الان این من، من نسبتاً خوشحال و گاهی اوقات غمگین نبودم. الان هم خیلی خوشحال نیستم. اما مثل قبل هم در رنج نیستم.
پس مغزتون رو گول بزنید یا پیش برنامه نویسهای مغز آدمها بروید!?
نگارش: حنانه مظاهری (من جدید)