
پوپک در حال پایین اومدن از پله های حیاط بود که نور سفید هوای پاییزی به صورتش خورد و با خودش گفت: معمولی! معمولیتر از معمولی! این زندگی الان منه! چیزی که ازش متنفر بودم اما الان دچارش شدم. دچار به معمولیبودن و معمولیشدن. این همیشه برام یه توهین بود. کاش هیچوقت از معمولیبودن نمیترسیدم. اگه نمیترسیدم الان هم یه معمولی نبودم. از هر چی بترسی سرت میاد.
صدای رعنا که از پشت سر به پوپک نزدیک میشد آمد و پوپک به عقب نگاه کرد و با خودش گفت: این هم از دوست معمولی من!
رعنا پاکت سیگار را دراز کرد و گفت: سیگار!
پوپک: چرا آدمیزاد باید دود سیگار رو فرو بده تو حلقش؟ هیچوقت فلسفتون رو درک نکردم.
رعنا: خب نکش بیلیاقت. چیکار به فلسفه من داری؟ همه که نباید مثل تو سخت بگیرن و فلسفه داشتهباشن؟
پوپک و رعنا هردو به تنهایی مسیر را طی کردند. این بار هم جو میان آنها سنگین بود. پوپک مستقیم به مسیر روبهرویش زل زدهبود. اما رعنا تلاش میکرد که با پوپک صحبت کند. در جواب چهخبر رعنا، پوپک جوابی ندارد. تمرکز پوپک روی معمولی نشدن زندگیاش بیاندازه زندگیاش را معمولی کردهبود.
هردو به مترو میرسند و منتظر مترو میشوند.
رعنا که از پوپک کلافه شدهبود تلاش کرد تا باز پوپگ را از خودش بیرون بکشد: راستی چرا اینجا رو برای کار انتخاب کردی؟
پوپک پوزخندی زد و گفت: فکر کردی من حق انتخاب دارم؟ من اینجا فقط برای مصاحبه میرم تا شاید استخدام بشم. یک کارگر معمولی که مهارت خاصی نداره، نمیتونه حق انتخاب داشتهباشه.
رعنا: راجع به خودت اینطوری حرف نزن.
پوپک سکوت میکند. و دستانش را در جیبهایش پنهان میکند و گاردش را میبندد. پس از چندی، با چشمانش به سالن مترو اشاره میکند و میگوید: میدونی؟ از همین بدم میومد. اینکه هممون سعی کنیم که سریع سرکار بریم و فردا دوباره و دوباره و دوباره همین کارو انجام بدیم. ما هممون به معمولیشدن دچاریم.
رعنا سعی کرد تا متوجه شود کجای حرفهای پوپک غم نهفته است. اما در حرفهای او غمی پیدا نکرد اما یقین داشت این مسئله عجیب باعث آزار پوپک شدهاست.
رعنا گفت: عیبش کجاست؟
پوپک: عیبش اینجاست که شکل بردهداری توی دورهی ما عوض شده. یه کسایی از ما استفاده میکنند تا ما رو توی همین مرحله نگهدارند. اون وقت خودشون پولدارتر و پولدارتر میشن. اینجوری تا ابد ما معمولی یا برده باقی میمونیم. این سیستم قطعا باید عوض بشه.
رعنا: نمیدونم چرا انقدر از معمولیبودن میترسی!
پوپک: چون حس میکنم توی یه لوپ بینهایت گیر کردم. مجبورم که هرروز و هرروز توی این لوپ زندگی کنم و همینطور دوباره و دوباره و دوباره برگردم خونهی اول. انگار که هیچوقت شروع نکردم یا کار مفیدی انجام ندادم. انگار که همهی کارهام بینتیجه بوده یا اینکه اصلا هیچ معنایی نداشته.
مترو میآید و هردو سوار مترو میشوند. جو دو دوست سنگین است. رعنا هرچه بیشتر حرفهای پوپک ر در ذهنش هضم میکند، به مراتب اخم صورتش پررنگتر میشود.
رعنا با عصبانیت اما آهسته گفت: یعنی همهی زحمتهایی که مردم میکشند بیهدفه؟ مردم کار میکنند تا یه لقمه نون حلال سر سفرشون ببرن. اونوقت تو همه اینا رو بیمعنی میدونی؟
پوپک: اونا به اندازهی خودشون کار ارزشمندی میکنند. اما چیزی که من میبینم خارج و بیرون از این روزمرگی هست و بهم میگه که (اینا همش بیفایدست.)
رعنا: تو جدی جدی یاس فلسفی گرفتی. به دلایلی حس میکنم این حالتت مسریه. رعنا دو قدم از پوپک دور میشود و ادامه میدهد: باید ازت دوری کنم.خخخخخ
پوپک تلاشی نمیکند تا رعنا را از خودش دور نکند. با این حال رعنا باز دو قدم به اون نزدیک میشود و میگوید: تو جدی جدی یاس بیشاز حد فلسفی گرفتی.
رعنا و پوپک به مقصد میرسند و از مترو بیرون میروند. سرعت قدمهای پوپک کمی تندتر است و رعنا عقب میماند. رعنا کمی تندتر میرود تا به پوپک برسد.
رعنا: پس چرا تلاش نمیکنی که توی این لوپ نباشی؟
پوپک: دوساله که دارم تلاش میکنم. سپس سرش را تکان میدهد و ادامه میدهد: اما موفق نبودم. بعضی وقتا با خودم میگم اگه توی این لوپ نباشم، پس کجا میخوام باشم؟ اگه توی این لوپ نباشم اونوقت یه انسانم؟
رعنا از شدت سخت بودن مسئله برای پوپک در حالی که برای خودش مسئلهای نبود دستپاچه میشود و باز عقب میماند. دستی به گردنش میکشد و تنها راهی که بهنظرش میرسد تا پوپک را از ین حالت دربیاورد این است که مزه بپراند یا چرت و پرت بگوید.
رعنا: اصلا بیا سه روز بریم مسافرت. یک ماه که رفتی سرکار ازشون مرخصی بگیر.
پوپک: حتی حوصلهی مسافرت رفتن هم ندارم.
رعنا: تو چرا اینطوری شدی؟ مطمئنی 19 سالته؟ این یه یاس فلسفی معمولی هم نیست حتی.
پوپک پوزخندی میزند و میگوید: عالی شد. توی یه چیز معمولی نیستم.
رعنا باز بحث را عوض میکند: این راهرو را ببین. چون میدونن که من وتو هرروز از اینجا رد میشیم به افتخارمون سنگ فرشش کردن. خخخخخ!
اما هیچ عکسالعملی از پوپک نمیگیرد.
رعنا با حالت استیصال میگوید: پس چرا دنبال رویاهات نمیری؟ شاید رسیدن به رویاهات بتونه از این مخمصه نجاتت بده. تو آرزو داشتی که...
پوپک صحبت رعنا را قطع میکند و میگوید: بیا بریم!
رعنا پوپک را از پشت سر در محوطهی برگ چارباغ تماشا میکندو با خودش میگوشد: اون واقعا تاریکی بهش غلبه کرده. انگار ابر سیاه افسردگی بین این همه آدم فقط اون رو احاطه کرده.