ویرگول
ورودثبت نام
.Zahra N
.Zahra Nاینجا سرزمینی بارانی برای خالی کردن اذهان پریشانم
.Zahra N
.Zahra N
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

منِ چند سال بعد

دوست دارم ی متن جدید بنویسم ولی دستم ب قلم(کیبورد) نمیره.

میخوام بنویسم برای "من" ، "من"ی ک قرار است چند سال بعد دوباره با نوشته هایی مواجه شود ک در ۱۹ سالگی نوشت . "من"ی ک قرار است بشود آدمی دیگر ، شاید در سرزمینی دیگر . آخر میدانید ، من یک سرزمین دارم ، شاید برایتان عجیب باشد و مرا یک دیوانه خطاب کنید ،اما مرز های خیال را در اذهانم جابه‌جا کرده ام ، از بس ک در سرزمین ذهنم ، جنگ است و خون و لشکر کشی به سرزمین هایی فراتر ،برای فتح . فتح چه؟

خودم هم نمیدانم که قرار است چه چیز را فتح کنم ، فقط میجنگم و شب ها بعد از جنگ ، یا حتی قبل از طلوع خورشید ، شمشیر تیز میکنم برای جنگی دیگر .

اما این را میدانم که با "که" میجنگم!؟ با خودم!

شاید بگویید مگر میشود ؟ چرا که نه. وقتی هر لحظه در تکاپویی که از سطحی به سطحی دیگر از زندگی بروی ، یا حتی صبح های زود برای شکار لحظات خوب زندگی ات کمین کنی و در یک جهش مناسب ، طعمه را به چنگ بگیری. و اینگونه است ک من کشور گشایی میکنم و حتی در خیالاتم بر تخت پادشاهی تکیه داده ام و برای "هیچ" حکمرانی میکنم. چون حقیقت را بگویم ، برای من در سرزمینم ، هیچ انسان و حیوانی نیست . هیچ بنی بشری نیست ک بخواهد مرا از آنچه ک دارم و هستم دور کند!

شاید با خودتان بپرسید ، پس کشور گشایی میکنی ک چه بشود؟ میجنگی و شمشیر تیز میکنی برای چه؟ برای که؟

من اگر بگویم، هر لحظه ی زندگی من جنگ است و خون و من ک یکه تاز میدانم و با "من" میجنگم و میروم برای رفتن و نابود کردن افکاری ک منتهی میشود ب افسردگی بعد از جنگ یا شکست خوردن در برابر "من" . ک شاید روز ب روز قدرتمند تر از من شود و من را شکست دهد!

و زندگی اینگونه است....

و شاید بنویسم برای "من" ۱۰ سال بعد ک بخواند متن ها را و شاید روزی بزند ب سرش و همه آنچه را ک نوشته بود را بسوزاند. هیچ چیز از "من" بعید نیست. روزی شاد است و روزی غمگین ،روزی بر قله ی اورست بلند و فردا در قعر دراز گودال ماریانا .

کسی چه میداند ک فردا قرار است چه بشود ، یا حتی "من" قرار است باز کدارم سرزمین را فتح کند. سرنوشت هیچ کداممان را ،جایی میان اخترک ها ننوشتند ، بر پیشانی هایمان هم. سرنوشت را انکار نمیکنم اما میدانم ک چیزی ک قابل تغیر است را باید تغیر داد ، حتی اگر مقدر باشد فردا بمیری ، آنقدر مبازره کن ک زنده بمانی ، ک سرزمین های جدید تری را ببینی و هزار بار دیگر شمشیر تیز کنی ، نه برای حرص و ولع ، بلکه برای لذت یک زندگی ک این روزها خیلی هایمان ،آن را دریغ کردیم برای خودمان.

مینویسم این متن را برای دختری ک شاید گلش در اخترکی منتظر رسیدنش باشد و او هر لحظه دست دست میکند و دنبال گلش ک همان هدف و مقصد اوست نمیرود، اینقدر تنبلی میکند تا پرندگان وحشی مهاجر میروند و دیگر برنمی‌گردند و گل او در اخترکش ، تنهای تنها جان میدهد.

من نمیخواهم گل پژمرده شود، نمیخواهم بشوم یک بازنده ک سرزمینش را تصاحب کردند و ب ریشش میخندند ، میخواهم بنویسم این متن را ، این سطر ها را پر کنم ، ک اگر خدایی ناکرده ، ب سرش زد ک عقب بنشیند ، عقب ننشیند.

ک دوباره کمین کند ، ک برود برای فتح . شاید ندانی و مرا به صراحت " اُمُل" خطاب کنی ، اما میدانی ، "من" حتی دیوانه تر از ان هستم ک توی نوعی بخواهد مرا عقب بکشد ، من میجنگم تا آخرین قطره خونم. و این را برای "منِ" چند سال بعد ،ب یادگار میگذارم ، ک بداند و ببیند ک عقب ننشست!

نقطه . پایان .

دل نوشتهمتن کوتاه
۱۷
۶
.Zahra N
.Zahra N
اینجا سرزمینی بارانی برای خالی کردن اذهان پریشانم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید