در یازدهمین روز از اولین ماه سال در اولین بهار این قرنِ جدید مینویسم با نام خالق هستی.
شاید بتوانم به جرائت بگویم اصلی ترین هدف من برای نوشتن این متن ، فقط و فقط یک چیز بوده ، ببخشید ، یک کلمه ، یک کلمه ی چهار حرفی، یک کلمه که وقتی نامش میآید ، تنها رنگی که در ذهنت تداعی میشود ، سبز است ... درخت .
درخت ، شاید هزاران بار بتوانم این کلمه را تکرار کنم یا حتی در خیالم برگش را ، تنه اش را با سرانگشتانم لمس کنم ، یا بویش را در همان خنکای نسیم و زیر نور ملایم خورشید استشمام کنم. دقیقا همانجا ، روی سبزه هایی با عطر یاس ، کتابی در دست ، تکیه میدهی بر بدن سخت درخت و با او یکی میشوی . دقیقا همانجا که صدای چکاوک میآید، چکاوک میخواند ، برای من ، برای تو ، برای درخت و برای همه.

یا شاید نزدیکای غروب بروی و یک صندلی راک بگذاری کنار درخت و همان حین که غروب را تماشا میکنی ، رادیو قرمز رنگت را بیاوری و برنامه " روشنایی شب " را گوش کنی ، همان برنامه ای که "هرب" آن را اجرا میکند ،در بالتیمور همانجا که به لطف اقیانوس ، نسیمی میوزد. شاید لابهلای برنامه ، یک قطعه نواخته شود ، قطعه ای ویولن از یوهان سباستین باخ یا حتی "شهر خاموش" از کیهان کلهر، که من جان میدهم برای دقیقه ۱۷ تا ۲۲ ... و تو گوش کنی و لذت ببری از تک تک لحظاتت ، کنار همان درخت.
من شاید ۸۰ سال زنده بمانم اما بعد از مرگم ، این درخت ، قرار است هزاران سال عمر کند ، شاید بشود درختی به عظمت یک "سکویا" که از کیلومتر ها دورتر ، خودنمایی میکند.
گاهی دلم خانه ای را میخواد ، میانه جنگل . صبح ، با اولین اشعه تابیده شده خورشید ، چشمانت را باز کنی و در مقابل درختانی را ببینی که ، از لابهلای برگهای سبزشان ، نور رخنه میکند ، تا به تو برسد.نور به بدن سردت برسد و گرمایش را حس کنی، حسی ناب .

یا شاید هم دختری باشم ، به مانند "جودی ابوت" ، تعطیلات میان دو ترم را بروم در روستایی ، که صبح زیر درختی بنشینم ، و فقط بنویسم برای کسی که دوستش دارم.
من مینویسم برای درختی که دوستش دارم ، با امید روزی که چشم باز کنم و ببینم هنوز نمرده ام و دیدمش!
دلم یک گلدان میخواد ، گلدانی بزرگ با گلی در دلش . میگذارمش وسط اتاقم ، جایی که نور میتابد . میخواهم زندگی کردن را با تمام وجود حس کنم. شاید کاری کنم که همه دیوار های اتاق پر شود از گل های پیچک و شاخه های پر از حرص و جاه طلبِ انگور و قد بکشند ،تا خودِ خورشید .

یا حتی کاری کنم از پنجره به بیرون درز و دیوار های خانه را سبز کنند. آنوقت مینشینم لب پنجره و خیره میشوم به لانه ای که همین دیروز روی شاخه ای ساخته شده ، شاید همین روزها با صدای خواندن پرندگان از خواب بیدار شوم و ببینم بهار شده ، درختم شکوفه کرده ، همان شکوفه های ریز سفید. و شاید یاد حرف های آقاجون بیوفتم که میگفت :
چقدر ارزونی اگه تو دو روزِ زندگی ، دنبال چیزایِ دور دست باشی!
خب ، دلیل زنده بودن من تا به امروز درخت است، خب حتما میگویید واکنش های تنفس سلولی و بعد از آن هم فرایند فتوسنتز و تولید اکسیژنِ ناقابل و سپس رایگان در اختیار گذاشتن آن به بشر . ولی من میگویم نه . البته حرفتان دست است ولی من باز هم میگویم نه. دلیلش را میگویم ک بشنوید از زبان یک دختر ۱۹ ساله ک ۶۹۳۵ روز را نفس کشیده و اکسیژن را با مکش فشار منفی به ریه هایش کشیده و زنده است. همان اکسیژنی که درخت تولید کرده.
همین دختر ، کافی است در این هیاهو ، افسردگی و ناامیدی به سراغش بیاید ، سریعا دست بکار میشود و میرود به دل جنگل ، جنگل کجاست ؟ حدودا نیم ساعت با رانندگی در یک مسیر تقریبا مستقیم و بعد از ورود به یک دنیای دیگر .

من عاشق جنگلم ، تمام درد هایم درمان میشوند .
من خدا را عمیقا در جنگل حس میکنم ، وجودش را ، و آن موقع است ک ایمان می آورم به همان خدا ک تکتک برگ ها خلق کرد و آویزانشان کرد به همان شاخه هایی که روزی در دل دانه ای مدفون در خاک نمناک و تاریک بودند و همان دانه ای که روزی در دل یک میوه ب یکی از همان شاخه ها متصل بود ...
میبینی ، حتی یک چیز فراتر از توصیف من و توست .

راستش وقتی فهمیدم قرار است نهالی کاشته شود ، به خودم گفتم که ای کاش ۴ یا بیشتر ،متن مینوشتم که درختان بیشتری کاشته شوند. اما بگذارید بگویم ، که اگر کاشته شود درختی در دل زمین ،در زمینی که هنوز هم هستند ، انسانهایی که قسمتی از زندگی شان را اختصاص میدهند به زنده بودن زمین. و همان درخت ، درختی که میشود برای من ، به اسم من ، شاید روزی پیدایش کنم و با پرندگان وحشی مهاجر از سیارکم به دنبالش بگردم و غم دوری اش را بکشم ، شاید به سُخره گرفته شوم اما دلتنگش میشوم. حتی یک پلاک روی آن می آویزم، با مضمونی که اسم من روی آن حک شده باشد ، اسم همان دختر ۱۹ ساله ای که روزی برای تولد یک درخت ، یک متن نوشت که شاید بتواند یک قدم باشد برای نجات سیاره اش .
راستش میدانی ، قبل از نوشتن این متن ، بارها با خودم فکر میکردم که بعد از مرگم ، به چه صورت در بیایم ، دو گزینه داشتم ، اَبر شوم ، یا درخت !

اما حال که با دقت بیشتری به این موضوع اندیشه میکنم ، میبینم ، میخواهم بعد از مرگم ، روحم به دل همان درختی برود که امروز این متن را برایش نوشتم ، میخوام درخت شوم ، همین درختی که قرار است کاشته شود و من به پهنای دو بازوی کهکشان راه شیری به تولد آن امیدوارم!
میخواهم در دلش بمانم ، که تنها نباشد ، که مبادا انسانها در سیارکم پر شوند و درخت من تنها بماند . شاید عهد ببندم ، تا ابد ، که مراقب درختم باشم ، حتی برایش کتاب "دو شهر" دیکنز را میخوانم ، با حوصله.
میدانی ، درخت از همان بدو خلقتش ، معنا و مفهوم زندگی را نوید میداد ، یا اصلا بهتر بگویم ، درخت خودِ خودِ زندگیست ، حتی در بدن ما هم درخت وجود دارد ، انکار نکن ، نشانت میدهم . داخل استخوان جمجمه ، پشت مخ ، دقیقا در دل مخچه ، یک درخت سفید زندگی میکند ، اسمش درخت زندگیست ، دقیقا اسمش درخت زندگیست، اصلا همه اینها به کنار ، اصلا تصور کنیم زمین را بدون درخت ، میشود کویری بی آب و علف . "سنترال پارک" نیویورک را بدون درخت تصور کنید .با خودتان میگویید خب هدفشان چه بود ،از تاسیس یک قطعه زمین خالی ، آن هم وسط شهری به آن بزرگی؟
زمین را بدون شُش تصور کنید ، زمین بدون آمازون ! آمازون ، حیات گونه هاییست که اگر جنگلش نبود، گونه هایش هم حتما چند ده سال پیش به دست همین انسان منقرض شده بود .
درخت زنده است ، درخت نفس میکشد ، دچار سوء تفاهم شدیم ، چون چشم و گوش ندارند یا حرف نمیزنند ، دست و پا که دارند، نفس میکشند ، در رگ هایشان هم شیره وجودشان جریان دارد . و این است قدرت یک خالق بی همتا.
حال ک صحبت خالق شد ، بگذارید تعریف کنم، داستانی واقعی از زبان پدرم :
خواب دیدم در حیاط همان امامزاده ای هستم که در دل جنگل است (این امامزاده وسط وسط جنگل است)، نمیدانم چه شد که یک نفر صلوات فرستاد ، من هم پشتش صلوات فرستادم و بعد ، بادی لابهلای برگ ها وزید و درختان همه ، یکصدا صلوات میفرستادند ، و من مات و مبهوت به بالا نگاه میکردم و ...

بعد از شنیدن آن فهمیدم ما انسانها ، هیچ چیز را دقیق و درست نمیشنویم ، فقط رد میشویم ، اگ روزی گذرتان خورد به یکی از همان درخت ها و زیر سایه اش نشستی ، چشمانت را ببند و گوش کن ، به درخت گوش کن ، صحبت میکند ،با پرندگان ، با خدا ، با آسمان ، شاید هم با تو صحبت کند ، پس دقیق تر گوش کن! اصلا مگر اشکالی دارد ؟ تو صحبت کن ، بگذار هر چه که دوست دارند به تو خطاب کنند . اما تو از درون زنده باش و زندگی کن! و اگر درختی را دیدی که مانند یک دختر ۱۹ ساله لبخند میزند، بدان من در درونش آرام گرفتم!
ما ، همه ، چه سفید و چه سیاه ، چه ایرانی و چه خارجی ؛ همه و همه دست به دست هم میدهیم تا قدمی باشد برای نجات زمین ! :)
#پیک زمین
پی نوشت : عکس ها توسط خودم گرفته شده و از هیچ سایتی نیست(بجز نقشه که از صفحه map عکس گرفتم)