تمام امروز را گیج و منگ بودم. این است حالا که باید بنویسم نمیدانم راجب چه چیزی صحبت کنم اما این را میدانم که امشب دلم برایت تنگ نشده.دقیقا نمیدانم از تو متنفر هستم یا نه. باید زمان بگذرد و از آن مطمعن شوم بعد جشن بگیرم. حوصله ندارم، چشمانم سنگینند، سر انگشتانم درد میکند و صورتم از خشونت روز هنوز میسوزد. این روز ها کار مورد علاقه ام قایم شدن است. توی تخت، زیر پتو جمع میشوم و با یک گور باباش ارتباطم را با دنیا قطع میکنم. من همیشه پنهانی خودم را دوست داشتم تا الان که تو باعث شدی به آن شک کنم. به رضایتم از چهره ام شک کنم. به دوست داشتنی بودنم، به اخلاق های من درآوردیم، به لباس آبی گلدارم شک کنم. حالا من به تمام چین لباس هایم شک دارم. به تمام زنانگی ام شک دارم.
میخوابم و کم بودن و کم نوشتن امشبم را میبخشم.
گور باباش ...