دوست دارم امشب حتما چیزی بنویسم و منتشر کنم. دوست دارم باور کنم که هنوز میتوانم چیزهایی بنویسم که بتوان به اشتراک گذاشت. دوست دارم باور کنم اما باور ندارم.
خسته لش شده ام توی رخت خواب. از اینکه بعضی از شما من را میشناسید اذیت و معذبم. نمیتوانم راحت کاچه حرف بزنم و با سختی انجامش میدهم.
امشب هیچ چیز جز یک چاله ی خالی نیستم و هر چقدر سعی میکنم نمیشود. فکر اینکه گنجشک بیاید، این نوشته را بخواند و از خودش یک لحظه بپرسد که من چرا این یارو را که چرت و پرت مینویسد فالو دارم متوقفم میکند.
بیخیالش میشوم. خستگی باعث شده بجز چاله ماله و اینها دلتنگی تنها کلمه ای باشد که برای ادامه ی این متن در سرم میچرخد. دلتنگ چی و کی مهم نیست. مهم ذات خالی کننده ی این احساس است. انگار توی شکمم یه حفره اندازه ی سرم باز شده. باید یک چیزی یا کسی را بغل بگیرم. حالا فعلا چون عروسک بازی را گذاشته ام کنار و لوس است به جای خرگوش نرم قدیمی ام که یک پیراهن آبی همرنگ گلدان بلوری که در عصبانیت شکست دارد پتو را بغل کرده ام
میخواهم که بخوابم اما نمیخواهم که بخوابم . به قول آن مردک حذف شب به بیداری. نمیخواهم که اینقدر طرفدارش باشم ولی هستم. میخواهم که شبر قهوه بخورم اما نباید. نمیخواهم پروژه ام را تحویل بدهم ولی باید و گرنه انچه نباید.
خسته ام. در یخچال بستنی داریم. حتی در خوابی که دیشب میدیدم هم این را میدانستم و به همه گوشزد میکردم. معجزه ای که بستنی،قهوه، شیر و خوراکی ها با من میکنند را فکر میکنم حتی آن پفیوز هم نمیتوانست بکند.