شب است، باید بنویسم. ایندفعه بی درنگ میگویم دلم تنگ شده. برای مکالمه ام با یک دوست که من را میفهمید دلم تنگ شده.شاید من را نه، شاید هر دو چیز های مشترکی را میفهمیدیم. اما حالا فضایی باقی نمانده که دلتنگی ام را ابراز کنم.
کمتر از ده درصد شارژ دارم. درگیر حرف های فلانی ام. دوباره یک اسطوره ساخته ام که باید منتظر شکستنش بنشینم.
حوصله ی بودن ندارم. حوصله ی توصیف ندارم. امشب یک تکرارم.
امروز دوباره به خودم شک کردم.به درست و غلط، به اینهمه چیز هایی که سفت و سخت پایشان ایستاده ام و به محدودیت هایی که این باور ها دارند. اما خب آدم احساساتش را که نمیتواند عوض کند میتواند؟ اخرین باری که سعی بر انجامش داشتم با خودم غریبه بودم. خودم در پوست خودم، در بدن خودم غریبه بودم. شاید باید بیشتر امتحان میکردم. سرسخت تر میبودم که خودم هم میدانم این ها دروغ است.
در همین راستا یک راه حل برای متنفر شدن از تو پیدا کردم. تضمینی و امتحان شده. متنفر شدن از تو و خودم. تجربه ثابت کرده بعدش چنان دور میشوم که دیدن کوچیک ترین نشانی، صورتم را جمع میکند.
به زرد پرتقالی فکر میکنم. به رنگی که جدیدا همه جا چشمم را میگیرد. فکر میکنم میخواهم شاد باشم و زنده شوم.