در تک تک استخوان هایم خسته ام. همیشه یک آشفتگی بزرگ را حمل میکنم که سنگینی اش کم کم من را از پا در میآورد. هر شب با خودم عهد میکنم دیگر نمی گذارم این همه خسته شوم و دوباره روز بعد تصمیم اشتباه را میگیرم. کاشکی اینجا بودی. در این اتاق تاریک دم گرفته. غرق میشدم در آغوشت، در دست های گرمت، در نگاه مهربانت.
اما غریبه ام. با خودم غریبه ام. نمیدانم چه خبر است. چه اتفاقی می افتد. میفهمم سنگینم، سرگردانم، وصل نیستم. دستم را که میبوسی همه ی تنم مور مور میشود. به سرعت وصل میشوم به دنیای بیرون. بعد هم دستم را عقب میکشم. گفتم که؛ نمیدانم چه مرگم است. فکر میکنم دیگر نباید دوستت را ببینم. مطمعنم. نگذار این اتفاق بیوفتد. نگذار طولانی حرف بزند. از آن دسته مرد هاییست که باعث میشود بخواهم سوار یک اتوبوس بشوم و بروم. امروز تمام مدتی که آنجا بودم یک فراری محسوب میشدم. هر کاری میکردم که توی اتاق در بسته ی ذهنم بمانم و بیرون نیایم. اصلا حرف هایش باعث میشد از دست تو که دورم بود فرار کنم. احساس میکردم توی قل و زنجیرم. دستت را سنگین میکرد. هدیه ات که در دستم بود را سنگین میکرد. نگاهت را سنگین میکرد. حرف هایش آزادی ام را از من میگرفت. نمیگذاشت خودم باشم. نمیگذاشت خودم باشم. خودم با هر چه که هستم.
نگذار احساس کنم زندانیم. من خودم هم نمیفهمم چگونه از زندان ها فرار میکنم. نمیفهمم که از کی بی حس میشوم. نگذار.
و لطفا بیشتر بغلم کن.
پاهایم داغ است. به اسم مهتاب آلرژی گرفتم. به خجالت هم. از خجالتی بودن متنفرم. گاهی شک میکنم از یک رفتار خجالت کشیده ام یا بودن خودم؟
باید آرام تر باشم. کمتر دامن بپوشم. دوستان تو را اصلا نبینم. بیشتر بستنی بخورم. آرایش کنم اگر خوشحالم میکند. به خانه برگردم ولی او را نبینم. نه به خانه برنمیگردم.
خواب های پر تنش میبینم. روانم هنوز اذیت است.
تشنه ام اما نمیخواهم نوشتن را قطع کنم. دوست دارم تا میتوانم بنویسم و کاشکی این کسی که با پاشنه بلند از پله ها بالا و پایین میرود خفه شود.
امروز هر چقدر به کینگ رام چنگ زدم که من را به زمین وصل کند نتوانست. چون دوست تو ساکت نمیشد.
منگ ام. فکر کنم برای ساندویچ سوسیس آلمانی است که تنها وعده ام در امروز بوده. حوصله ی غذا خوردن را ندارم.
راستی چرا من را دوست داری؟
تا سه خواب بودم. امروز زیاد هم راه نرفتم ولی خیلی خستم. کاشکی بفهمم چه مرگم شده. کاشکی بفهمم دنبال چه چیزی میگردم؟
چرا هر چقدر مینویسم سبک نمیشوم؟ انگار هر چیزی را میگویم بجز چیزی که باید را.
تشنه ام.
آب خوردم اما تشنگی ام نرفت.
سردرگمی خیلی بد است. نمیدانم در جنگ بودن بدتر است یا سردرگمی. احساس میکنم فهمیده نمیشوم و گاهی اوقات نمیدانم چقدر از حرف های دیگران راست است. علاوه بر اعتمادم به آدم ها خودم را هم گم کرده ام. از آدم های قدیمی کسی دور و برم نمانده. باید راه های جدید را پیدا کنم. مسیر های قدیمی فقط من را دور خودم میچرخانند. کجا میتوانم کمی استراحت کنم؟ فکر نکنم؟ صدای جیغ و دعوا نشنوم؟
کلاس رقص نجاتم میدهد؟
گرما کلافه ام کرده؟ گر گرفته ام. نه میتوانم دراز بکشم نه بشینم. طول اتاق را میروم و می آیم. یک چیزی را گم کردم.
فکر کنم در مواجهه با دوست داشتن کسی گیج شده ام. قرار نبود کسی را دوست داشته باشم. قرار نبود کسی من را دوست داشته باشد. قرار نبود به جایی وصل شوم. میترسم. میترسم و فقط تو میتوانی مطمعنم کنی.
فرار کردن. این مصدری که هی تکرار میشود. کجا میخواهی بروی؟ راستی آن دیالوگ را فراموش که نکرده ای؟
« میخواهی تو را هم مانند او فراری کنم؟»
احمق عوضی. از تو متنفرم. در سرم بمیر.
چرا سر و ته اش را میزنم میرسم به تو؟ تویی که معلوم نیست توی کله ات چه میگذرد اما زبانت تند و تیز است و فکر کردن به تو من را به گریه می اندازد.
فلانی گفت: تو که رفته ای. فراموشش کن.
من رفته ام. اما او توی سرم مانده. لطفا دلتنگم باش و عذاب بکش.
اتاق را جارو زدم. شبیه آدمیزاد شده است. دوست دارم تا صبح آهنگ گوش کنم. با تو. کاشکی اینجا بودی و با هم آهنگ گوش میکردیم.
حالا فهمیدم. چون از خودم متنفرم و در محیط بیرون این بیشتر هم میشود نمیگذارم خیلی نزدیکم شوی یا نمیتوانم گاهی اوقات از نزدیکت بودن لذت ببرم. انگار چیزی در من متعفن شده است.
( او من را دور انداخت تو چرا باید دوستم داشته باشی)
جمله ی بالا. تا حالا جرئت فکر کردن به جمله ی بالا را نداشتم؟ اره فلانی؟ تو من را دور انداختی؟
کاشکی بودی و تنهایی گریه نمیکردم.
حالا که آزاد شده ام باید پشت سر را رها کنم. باید همه چیز را رها کنم و به خودم اجازه ی یک شروع دیگر را بدهم. تازه فردا هم شنبه است. میروم کلاس رقصم را ثبت نام میکنم. وسایل آرایشی خوشگل میخرم و قهوه میخورم. زودی هم سراغ جلسه بعدی با نورا میروم. تصمیم های درست میگیرم. دوست تو را حداقل یک مدت نمیبینم. در گرمای زیاد بیرون نمیروم و خوراکی های مفید میخورم. پسره را هم بیشتر بغل میکنم.
همین است.
پشت سر نیست فضایی زنده/پشت سر مرغ نمی خواند/پشت سر باد نمی آید/ پشت سر پنجره سبز صنوبر بسته است/ پشت سر روی همه فرفره ها خاك نشسته است/ پشت سر خستگی تاریخ است/ پشت سر خاطره موج به ساحل صدف سرد سكون می ریزد
نمیخواهم فرار کنم. میخواهم با ترس هایم مسابقه ی زل زدن و نخندیدن (نگرخیدن) بدهم.