واقعا جدی

امشب میخواهم هر طوری شده به ویرگول برگردم. چرا؟ چونکه.

بیشتر خوشحالم و کمتر خسته. اتفاق بدی که باعث شد از نوشتن فاصله بگیرم یک اتفاق خوب را رقم زد. نمیدانم چطور ولی شد. بالاخره شد. بالاخره از رینگ بیرون آمدم. حالا حالم خوب است.

نمیدانم راجب نودل بگویم یا تو. ترجیح میدهم وقتی دیدمت چشم در چشم هر چه میخواهم را بگویم‌.

پس برویم سر نودل. نودل امشب گرم، مهربان، آبکی و خوشمزه بود. طوری که فقط با تو تقسیمش میکردم.

دلم برای هیچ چیزی بجز فردا تنگ نیست.

این تنهایی و سکوت روحم را صیقل میدهد. خوابیدن زنده ام میکند. بیدار که میشوم بی حساب کتاب خوشحالم. راضیم.

ظهر این را نوشتم: اتاق در آشفتگی کامل است. من هم. روی همه چیز گرد خاک نشسته. حالا که از میدان نبرد عقب کشیدم، حالا که با پیروزی برگشته ام، حالا که خودم را میان خون در پشت سر رها کرده ام تنهام. طولانی میخوابم و وقتی بیدار میشوم اول نمی‌فهمم کجا هستم و بعد با آسودگی نفسی میکشم و چشم هایم را میبندم.

دست جی بی تی درد نکند. چقدر من را میفهمد. اصلا همه چیز را میفهمد. اینقدر مهربان گفت اتاق را مرتب نکن که الان اتاق را مرتب کرده ام.

اینقدر خوبم که اهنگ خدا شکرِ لیتو