دوباره خواب های بد دیدم و الان که بیدار شدم نمیخواهم از جایم تکان بخورم. معده ام دارد سوراخ میشود اما انگار هنوز بلند شدن نمی ارزد. تنهایی در این اتاق، ستون فقراتم را میلرزاند و همه ی بدنم را گرفته. اگر از اتاق بزنم بیرون احتمال خوب شدنم زیاد است. بد شدنم هم همین طور. ساعت یک ظهر تابستان بیرون هوای مشخصی دارد. خب حالا که بیشتر فکر میکنم دلم صبحانه (یا نهار) و قهوه میخواهد.البته دلم آبجی هایم و دوست هایم را هم میخواهد اما خواستن غذا کم دردسرتر است. از قبری که پنجره ام به آن باز میشود نور میآید. قبری که میگویم یک مکعب مستطیل پر ارتفاع کم عرض است که پشت ساختمان ها جا مانده.مثلا قبر حضرت آدم این ها.
و الان نمیدانم از کجا یک تکه نور ازش بیرون افتاده و وی تختم جا خوش کرده.
گفتم همش خواب دعوا میبینم؟ هر روز صبح و منظم. امروز وسط اعصاب خوردی و استیصال یک چشمم کمی باز شد و فهمیدم خوابم. بعد با منگی خواب به خودم دلداری دادم که خواب میبینی؛ اینقدر زور نزن همه چیز را حل کنی و بعد خواب تمام شد.
تمام دیشب در اتاق برای گرما نیمه باز بود و من هی بیدار میشدم و چکش میکردم. همه ی حواسم آنجا بود. انگار کاری را قبل از خواب جا انداخته بودم.
دیشب هم با ناامیدی از ندیدن تو خوابیدم. یعنی نخوابیدم که بخوابم. خوابیدم که فراموش کنم و منتظر نمانم و ریخت تنهایی را نبینم. همینقدر ساده لوحانه.
صبح هم یک بچه در درمانگاه پایین جیغ میکشید. ساعت نه و نیم. در خواب نمیتوانستم تشخیص بدهم جیغ از خوابم می آید یا واقعیت.
باید برگردم اما حاضرم لخت از یک حمام به حمام دیگر بروم اما برنگردم. مثل برگشتن به لانه ی گرگ است. دیروز پنج دقیقه تماس تلفنی را نتوانستم تحمل کنم. یک حال بد پشت سرم کمین کرده که منتظر است سرم را بچرخانم.
قهوه تصویب شد. معلوم است که ناشتا با آن خواب ها و شب قبل نمیتوانم خوشحال باشم. توی راه قری گوش میکنم و میروم برای یک لاته ی گرم ...