میخواهم این درد را به شما بفهمانم. میخواهم این جهنم را کسی ببیند.
دوباره زندگی روی زشتش را نشانم داد. دندان های تیزش از پشت لبخندی تمسخر آمیز پوستم را به درد می آورد. یاد تمام آن گریه ها در تاریکی می افتم. دوباره برمیگردم به آن گوشه هایی که جمع شده بودم و گریه ام بند نمی آمد. گریه خوب است. اشکالی ندارد. به شرطی که با تمام شدنش غم هم تمام شود. نمیشد. آن موقع ها نمیشد. دوباره وحشت میکنم. از ترس خشک میشوم. چطور توضیح بدهم که بفهمید؟ نمیتوانم دوباره به آن تاریکی برگردم. نمیتوانم. تاریکیی که حالا با دیدن نور عمیق تر شده.تاریکی که در آن کسی نیست و این ترسناکش میکند. من و تاریکی و دوست داشته نشدن و تنهایی.
شب ها تمام نمیشدند؛ خوشان را قالب میکردند به روز. روز ها خاکستری و گاها بی رنگ میگذشت. هیچ جا را نمیدیدم. کورِ کور شهر را میگشتم و زیر پا میگذاشتم که آرام شوم. نمیشدم. پاها و شانه هایم درد میگرفت اما از سنگینی گلو و قفسه ی سینه ام کم نمیکرد.
کینگ رام همیشه میخواند. اینقدر که وقتی از نزدیک خواندنش را دیدم تمام آن تاریکی از جلوی چشمهایم رد شد. تا آخر اجرا گریه کردم.
تخت امن ترین جایی بود که میخواستم در آن باشم. صبح معنی نداشت. تا ظهر میخوابیدم. همه چیز یک عذاب تکراری بود. کینگ رام روی تکرار میخواند. گوش نمیکردم. میخواستم نشنوم. نشنوم که از خودم راه حل میخواهم. نشنوم که نمیتوانم از جایم بلند شوم. شکم کوچک و تنهایم همیشه میپیچید و ناامن بود. جمع و مچاله در خودم میخوابیدم، غذا میخوردم و گریه میکردم. گاهی هم به دیگران میگفتم نمیخواهم حرف بزنم و در همان دفعات معدود طوری این را میگفتم که دیگر تا سال ها سراغم نیایند.
حالا اهنگ دزدی کینگ رام روی تکرار است. حالا به فاطمه گفتم برود گم شود و با من حرف نزند. حالا اشک هایم از اختیارم خارج اند اما سبک نمیشوم. حالا پل چوپی سر راهم است تا آتشش بزنم. خودم را آتش بزنم. حالا احساس میکنم از من دزدی شده. حالا از پله ها بالا رفته ام و یکهو زیر پایم خالی شده. حالا تاریکی ها در روشنایی اتاق به سراغم آمده اند.
حالا به تو اعتماد ندارم ...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
کاشکی اینقدر به تو نزدیک نمیشدم. نه اینقدر که الان بخواهم وانمود کنم خوبم که تو خوب بمانی. کاشکی این جاده یو ترن داشت.