داشتم به فلانی میگفتم میخواهم برگردم به ویرگول. خب، برگشتم. اینجا میتواند مبل نرم روز های پاییزم باشد؟ بغل امنم را از دست دادم و از من دور است.امیدم به قهوه و نوشتن و خیال پردازی و این هاست. بعد از تنها بودن طولانی، معاشرت با آدم ها بهم نمیچسبد. باید زور بزنم تا جلو بروم و حرفی بزنم یا ببینمشان. تنهایی که از آن حرف میزنم نه یک تنهایی بد که مثل یک خلسه، مثل یک چرت قبل خواب بود. ولی خب باعث شد به باورِ بودن آدم ها شک کنم. خسیس شده ام. خوشحالیم را نمیتوانم دست دیگران بسپارم.
پاراگراف قبلی را پنج روز پیش نوشتم. یک فرد عزیز گفت هر روز ویرگول را چک میکند که ببیند نوشته ام یا نه. این حرف اینقدر مهربان بود که دلم خواست بنویسم. حتی چرت و پرت. بعضی آدم ها هستند که من را همینجوری دوست دارند و این من را هیجان زده میکند. درست مثل یک آهنگ کانتری صبحگاهی. پسره بی نهایت در چشمم خوشگل و شیرین است. دعوا میکنیم اما همچنان وقتی میبینمش حافظه ام را از دست میدهم. امروز آفتاب سوخته شده بود. البته به قول خودش جوشکاری سوخته. و خدای من. چقدر زیبا.
حس هایی هم هستند که مثل جریان برق لحظاتی می آیند من را میگزند و میروند. فکرهای عجیب غریب. همیشه فکر میکنم به تراپیست نیاز دارم اما در این لحظات مطمعنم. همه چیز گران است و این باعث شده دنیا را با شماره ها و قیمت ها بسنجم.
مهر نزدیک است. میترسم؟ بله. جا زده ام؟ خیر. چون قوی ام؟ خیر چون چاره ای ندارم.
ساعت نزدیک سه ی بعد از ظهر است و حرف هایم تمام شده. باید برگردم خانه. اینجا سردرگمم و خب سردرگم بودن من را میترساند. الان که به عقب نگاه میکنم میفهمم رد تابستان رویم مانده. رد تنهاییش، ندانستنش، کابوس ها و اتفاقات خارج از کنترلش. حالا میفهمم آن تنهایی که خودم را در آن غرق کرده بودم دلگیر و تاریک و پر از فکر، سردرگمیم پر از ناتوانی و ترس و زمان هایی که پیش تو بودم روشن و پر از جرقه بوده.همین است که باعث میشود تابستان گذشته را با تمام لحظات سختش ببوسم و بگذارم برود. یک خداحافظی شایسته.
رفتی و لیوان قهوه ات جا مانده. باعث میشود خوش بگذرد. رد بودنت در زندگی ام را دوست دارم.
