یحتمل دوباره وقتم کم است. میدانم دیر میشود اما حالم یک جوری آرام است که دوست دارم بنویسم. اتاق به طرز معجزه آسایی خنک است. کسی در راهرو آهنگ ای وای دارم چی میبینم تتلو را گذاشته که الان دانلودش کردم. یک لباس بلند سفید خنک میپوشم و وقت و بی وقت میزنم بیرون. زنده ام. زندگی میکنم. کار هایم را آرام با سرعت حلزون تا در ثانیه پیش میبرم و راضیم. آدم توی راهرو چاووشی گذاشت. این چه کاریست؟ فقط قری حق دارد بلند و همه شنو باشد. هر چند دلگرمیِ مهربانی تو نمیگذارد چاووشی و کینگ رام زمینم بزنند. چطوری اینقدر شبیه گربه ای؟ نمیتوانم جلوی خودم و دستم را برای ناز کردنت بگیرم. چرا گشنه ام نمیشود را دیگر فقط خدا میداند. یعنی به آن شدتی که باید بشود نمیشود. روی یک لبه ی باریک راه میروم؛ هم میتوانم ناراحت باشم هم خوشحال. ممنونم که دوباره تتلو را گذاشت. اصلا تابستان برای این چیز هاست. اهنگ های سگ افسردگی فقط برای زمستان و پاییز و این حرف ها. خواب بعد از ظهر ذهنم را خالی کرد. الان بوی سوسیس پیچیده و من فکر میکنم خودم را جمع کنم و خوشگل و خوشحال و با اعتماد به نفس بروم سمت قطاب. قطاب عجب معجزه ایست. راستی از این رفتار بزرگ ترانه ات خوشم می آید که نگذاشتی آن استیکر ها را ببینم. از تیز بودنت هم خوشم می آید. از اینکه میگذاری بچه باشم و هیچ جوره سرزنشم نمیکنی هم. عاشق بی احتیاط بودن ومسخره بازی و فحش دادنم و آن طوری که نگاهم میکنی.
(میدانم احتمالا شما اینطورید که اه ولی خب باید در نوشته هایم خودم باشم و خودم الان همینقدر لوس و غیر منتظره و جدید است.)
خلاصه گفتم روی لبه ی خوشحالی راه میروم و با احتیاط هم راه میروم. سعی میکنم حالم را به موقع از خودم بپرسم. نمیگذارم با خودم بدجنس بمانم. مثلا یک دقیقه بدجنس و بعد سریع درست میشوم. چرا؟ چون آنطوری فقط زندگی سخت میشود. بعد هم چلاق که نیستم؛ راه حل پیدا میکنم. نشد هم فدای سرم. همه ی این کارها الکی و محض احساس زنده بودن است و گرنه خب اصلا تهش که چی؟
دختر های خوشگل زیاد شده اند و من گیر کرده ام روی فید بودن یا نبودن رژگونه شان. لعنت بر کسی که به این موضوع اشاره کرد.(بنده ی خدا)
اصلا مرددم بروم برای گذاشتن مژه یا نروم. اگر بروم دیگر نمیتوانم اشک تو را موقع موتور سواری روی پوستم حس کنم و اگر نروم خب کمتر خوشگلم.
تازه ابروی سمت چپ هم خط بیندازم و دیگر هیچ. اصلا هیچ خدایی را بنده نیستم. در چشم خودم خفن میشوم. شاید هم نه. نمیدانم. اگر میخواستی من را منصرف کنی بیشتر حال میداد.
خیلی دارد دیر میشود. البته این چیزی نیست که باعث میشود نوشتن را قطع کنم. صدای مغزم است که میگوید: ینی یه قطابمون نشه؟
