ویرگول
ورودثبت نام
کی باید باشم؟
کی باید باشم؟
کی باید باشم؟
کی باید باشم؟
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

عوضی بودن؟!

تا حالا هیچ وقت اینقدر احساس عوضی بودن نداشتم!

اون گریه میکنه و من به رو به روم خیره شدم.هر از گاهی با ناباوری به چهره بدون احساسم خیره میشه و گریه اش شدت میگیره.

البته که میدونم توی خیابونیم!

خجالت زده میشم از فحش هایی که فکر نمیکردم بلد باشم و الان داشتم به خودم می دادم. تمام خودداریشو جمع و با بغض خداحافظی میکنه.سعی میکنم معمولی رفتار کنم اما اخه رفتار معمولی توی این موقعیت که اون هنوز صورتش خیسه لبخند کذایی مصنوعی با خداحافظ خشک و خالی نیست!

انگار که هیچ اتفاقی نیافتاده از خیابون رد میشم و بر خلاف عادت همیشه پشت سرمو نگاه نمیکنم که شاید نگاهمون به هم بخوره یا ببینم که رفته یا نه.

حالا که کسی زیر نظر نگرفتتم میتونم با خیال راحت تری خودمو فحش بارون کنم. البته که زیر لبی!

همون طوری که از سراشیبی کوچه دارم پایین میام داستان رو توی ذهنم عوض میکنم:به آسمون و هوای جالب امشب فکر میکنم،اینکه چقدر حالات مختلفی از این کوچه رو دیدم در صورتیکه همیشه تو واقعیت یه شکل بوده!

زنگ رو میزنم و یه داستان جدید میسازم:به قهوه ای که متتظرمه فکر میکنم و کارهایی که بعدش میتونم بهشون برسم مثلا اتاقی که جمع کردنش تو دهنم زور هالک رو میخواد و صبر ایوب اما تو واقعیت فقط دوتا لباس کف زمینه!

از جلوی آیینه کنار جاکفشی که رد میشم بیخیال قهوه رو میگیرم،به سمت روشویی میرم و به بهونه شستن صورتم تمام هیکلمو خیس آب میکنم. انگار که یکی از تو آیینه دست انداخته و برای به هوش آوردن و ادامه بازجوییش خیس خالیم کرده.

تازه حالا میفهمم که تمام وقتی که کنارش تو تاکسی نشسته بودم صورتم خیس بوده و دوباره حالم از خودم بهم خورد که رفتار یه گربه اون طور به گریه انداخته بودم اما با گریه کردن اون به خاطر حرفام مثه یه آدم اهنی فقط نگاه کرده بودم.

صحنه ذهنی رو برای چندمین بار عوض میکنم اما نمیشه! پس فقط خاموشش میکنم و شروع به تا کردن لباسام میکنم.با سوزش چشمام به خودم میام و میفهمم نیم ساعت فقط به دیوار زل زدم و دارم یه تیشرت رو باز و دوباره تا میکنم.

سعی میکنم کنترل رو از دست خودم بگیرم چون واقعا این صحنه های ذهنی رو دوست ندارم و به خبال خودم میگیرمش اما بعد چند لحظه به مصنوعی بودن فکرام و رفتارام شک میکنم،کنارش میزنم و این واقعیت رو که من تمام ساعتای این چند روز رو درباره ی چیزی که نمیخواستم فکر میکردم و پیام های مخفی و نتیجه گیری هاشو میبلعیدم میپذیرم. این همه آسیب پذیری اذیتم میکنه و بالاخره بعد از اون اتفاق گریه ام میگیره.

از گول خوردنم ناراحتم و احساس میکنم خودم به خودم خیانت کردم.

بعد از تموم شدنش انگار بارون همه جا رو شسته.واضح و تمیز! حالا میتونم اون ور افکارم رو ببینم ...

رفتارواقعیتاحساس
۷
۰
کی باید باشم؟
کی باید باشم؟
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید