عنوان؟

در شیب طالقانی روی یک پله نشسته ایم. بعد از فحش های رکیکی که دادم هنوز کمی لرز در تنم مانده. حالم عجیب است. حس ببماری را دارم که هنوز نمیداند بیمار است؛ تنشی در بدنش حس میکند اما آن را نمیفهمد. ما نشسته ایم، درخت ها ایستاده اند و ماشین ها رد میشوند. پاییز اما با چشمان نیمه باز دراز کشیده روی شهر.

کم حرف میزنیم. میخواهم همه چیز را به تو بگویم. عجیب ترین و ناخوشایند ترین چیز ها را با تو در میان بگذارم. این پل بینمان را بار ها بروم و بیایم و امتحان کنم.

امروز پنج شنبه است اما سه شنبه میگذرد؛ در انتظار اما کافی.

الان ساعت یک و بیست و دو دقیقه شب است. سردرگم، تنها و خالی ام. کاش بودی ...