روی آتشم. حالم اصلا خوب نیست؛ برخلاف چیزی که به تو گفتم. پر از بغض، گله، سردرگمی و استرسم. امیدوارم برای امتحان فردا باشد. احساس تنهایی در این لحظه فلجم کرده. چیزهایی که مینویسم را نمینویسم؛ خودشان سرریز میشوند. بدنم، موهایم، خندیدن هایم همه جزو لیستی هستند که حالا که برگشته ام باید سانسور کنم. دامن های رنگی حالا به جای چین و احساس راحتی حامل اضطرابند. اصلا گنگم. نمیفهمم باید چکار کنم و چه احساسی داشته باشم. هرزگاهی با آهنگی یا نور عصر به خودم و احساساتم وصل میشوم. پر از گریه اند. نمیتوانم گریه کنم. نمیتوانم حتی مدت طولانیی وصل بمانم.
گوشه ی خیابان در تاریکی نشسته ام و سعی میکنم اینجا چیزی برای خودم به یادگار بزارم. آینده مثل همیشه مه گرفته است اما این مهم نیست. احساس ناتوانی میکنم. واقعا فکرمیکنم نمیتوانم حرکت کنم.نمیتوانم بپذیرم. نمیتوانم به زندگی و خودم برگردم. تا میتوانم قهوه میخورم. چون بهترین دفاع حمله است؟ تا استرس نتواند غافلگیرم کند؟ نمیدانم.
(قرص های خوش بو کننده ی دهانی که گرفتم مزه ی میوه های ترش میدهند. دهنم که تازه میشود بهتر فکر میکنم.)
من زود ناراحت میشود. وقتی حالش خوب نیست کوچک ترین تهاجم ها را هم تاب نمی آورد. دیشب مامان و امروز خواب بد. خوابِ بدِ یک جادوگر.
شاید اگر راه بروم بهتر شوم. شاید اگر تمام کوچه های شهر را بگردم تو را پیدا کنم.
