خار

دوست ندارم حرف بزنم. دوست دارم اینجا بنویسم که هر وقت چیز ارزشمندی برای گفتن داشتم برمیگردم ولی مشکل اینجاست که احتمالا هیچ وقت برنگردم. یاد آهنگ احتمالا وقتی افتادم. چه شد که آن موقع فکر کردم دوست شدن با تو خوب است؟ چه شد که همه ی آن کار ها را کردم؟ دروغ چرا، یاد تو می افتم. زیاد هم یاد تو می افتم.

اینجا خیلی از حرف ها را نمیتوانم بزنم.

میخواهم برگردم کوه. آن بالا بشینم و گل های وحشی و خانواده ام را از دور نگاه کنم که دور خودشان میچرخند. میخواهم افق رو به رویم را بدون دیوار ببینم.

بابا صدایم میزند. دارند میروند. به تلافی بارها صدا زدن و جواب نشنیدن منتظرم نمیمانند. روی سراشیبی کوه میدوم. نمیفهمم چه میشود که گَوَن بزرگ به صورتم نزدیک می‌شود. با دست میوفتم روی بوته و نمیتوانم بلند شوم.

یک لحظاتی لرز بدی از تنم رد میشود. میفهمم به حد خودم نزدیک شدم و مرز امنم به خطر افتاده. اکثرا تصمیم میگیرم که رد شوم. حالا یاد گرفتم ترس را جدی بگیرم.

امشب خیلی نامفهوم و پراکنده چرت و پرت میگویم.