واقع بین باشیم دیگر دوست ندارم اینجا بنویسم. به هر حال واقع بینی را میگذارم در کوزه آبش را میخورم. دیشب خوابم برد و نتوانستم شب نوشتم را بنویسم. یعنی بیشتر از یک پاراگراف نتوانستم.
این بود: امشب دوست ندارم بنویسم و دوست ندارم به مهندسی واژه ها فکر کنم. بوی عود سیب و دارچینی که در اتاق پیچیده آشناست. بوی یک جایی در گذشته ها را میدهد؛ بوی بازار های قدیمی. عجیب خوابم می آید و امشبی که باید بیدار باشم را نمیتوانم.
دلم برای اسطبل تنگ شده؛ برای تازگی آن (یا پهنش). چشمانم میرود و حوصله چرت و پرت گفتن را ندارم. کاشکی فلانی بودم. یک عالمه چیز های خوب مینوشتم که دیگران را به وجد بیاورد ولی حالا فقط «کی باید باشم» هستم. کف پاهایم از خشکی آل استار درد میکند.
امشب هم درد پاهایم روی دوش آل استار های مشکی فاطمه است. امروز هر چقدر بشکن زدم و توقع داشتم رنگش تبدیل به قرمز بشود نشد. آل استار زیبای قرمز جادویی هیجان انگیزم، شکسته است. هر وقت میبینمش غمگین میشوم.
(یک نفر این وسط هی پیام میدهد و تمرکزم را از روی نوشته برمیدارد)
راجب احساساتم دوست ندارم بنویسم. حوصله ی فکر کردن ندارم. امروز کینگ رام نرامید. نمیدانم چرا. شاید چون به طرز غیر قابل کنترلی خوشحال و تابستانی بودم. شاید هم چون از تو متنفرم و دوست ندارم کسی چیزی را برایم مرور کند. حتی اگر این بزرگ مرد باشد.
امروز یک چیز دیگر را هم فهمیدم. اینکه نقطه اشتراک من و همه ی دوستانم در احمق بودن است. مسخره، الکی خوش و دلقک
اگر این عود لامصب را روشن کنم کمتر بو میدهد تا خاموش.
به جبران تمام این مدت میخواهم شلوغ کنم. از لاکم دربیایم و بدون لاک بچرخم. کم کم باور کرده بودم که ساکت و خجالتی ام.