موهایم مثل شعله های آتش بالای سرم در هم میپیچید. چشم هایم را بستم و به تو اعتماد کردم. باد دورم میچرخید و همه چیز را با خودش میبرد. من پشت تو پناه گرفته و آرام بودم.
میخواهم ادامه ی این متن را بنویسم اما انگار ادامه ای ندارد. وقتی با من مهربانی میخواهم گریه کنم. اصلا همش میخواهم گریه کنم. حتی وقتی علیشمس میخوانم و در خیابان شانه هایم را تکان میدهم تا تو بگویی زشت است.
نمیتوانم همش نپرسم چرا با من مهربانی. حتی وقتی با کس دیگری حرف میزنی. وقتی با کس دیگری حرف میزنم. وقتی چیزهای دیگری برای توجه کردن داری اما ترجیح میدی دست هایم را ول نکنی.
این احساسات شدید را نمیخوام. یک لحظه نمیخواهم و بعد میخواهم. اصلا چرا با من مهربانی؟
سرم درد میکند. خوشحال شدم که امشب گلس گوشیم شکست. نیاز داشتم یک چیزی بشکند. یادت است گفتم درخت بالای نیمکت زرد با من حرف میزد؟ تمام غم هایی که دوست داشتن کسی باعث شد بکشم را با برگ هایش و شب که از میان آن ها پیدا بود نشان میداد؟ امشب هم درخت بالای ماشین ژاپنی آلبالویی گفت که نترسم. اعتماد کنم. گفت که شانه های تو امن و مهربان است.
تو باعث میشوی بی احتیاط باشم. یادم برود در کدام کوچه و خیابانیم.بگذارم کس دیگری من را ببرد. همین طور تو باعث میشوی بخواهم کسی را یواشکی نگاه کنم. نامحسوس نوازش کنم. بالاخره بخواهم به حرف کسی گوش کنم.
بدنم به تو عادت کرده. دلتنگت میشود. دست هایم اطراف تو دنبال جایی برای وصل شدن میگردند ...
