نوشتن سخت است. نه سخت تر از دوری تو.
لانا میخواند. چقدر من را میشناسی؟ ما واقعا همدیگر را میفهمیم؟ من چقدر خودم را میشناسم؟ از دیدن ناشناخته ها و سایه هایم وحشت میکنم. چطور تو نمیکنی؟ آن ها را میبینی؟
جنگیدن با تو را دوست دارم. زور آزمایی را. نمیدانم چرا. در این جنگ چیزی واقعی خودش را نشان میدهد.
گاهی فکر میکنم فقط دوستیم. گاهی هم مطمعنم که غریبه ایم. که جایی در درون عمیقا از یکدیگر جداییم و این پیوستگی وحشت زده و منزجرمان میکند. با چنگ و دندان چسبیده ایم به آن فردیت.
در جنگیدن با تو یک فردم. یک آدم جدا. نیرویی که برخلاف تو میجوشد.
ما تا جایی که میتوانیم یکدیگر را تا مرز شکستن خم میکنیم.
اگر زخمی نباشد مرهمی هم نیاز نیست.
هر کدام از ما چقدر یکپارچه ایم؟ چقدر خودخواهیم؟ چقدر به یکدیگر دروغ میگوییم و برای هم چقدر درد را تحمل میکنیم و لبخند میزنیم؟