کارهای زیادی میتوانم بکنم؛ اینستا ببینم، فکر کنم، دراز بکشم، داستان بخوانم، مستند ببینم، بخوابم.دستشویی هم میتوانم بروم. اما نوشتن تنهایی را راحت تر از گلوی سرماخورده ام میدهد پایین. دو تا استامینوفن خوردم. نمیدونم چرا تا میرسم به بجنورد بدنم تصمیم میگیرد مریض شود. بدنم گرفته و درد میکند؛ سرم، گوشم، گلویم، دلم، پاهایم. اتاق جدید از قبلی کوچک تر است. فرشش قرمز و زیباست. امیدوارم کرد. گریه میکنم که خانه را میخواهم، خانه منتظرم که بیایم اینجا.
خوابم می آید. نه اینکه احساس خستگی کنم؛ چشمانم میروند. اگر قبلش یک دستشویی بروم چقدر خوب میشود. میخوابم تا صبح بعد هم سعی میکنم بدون فکر کردن به خانه برگردم. به خانه برگردم، بروم توی تختم و تا فردا را توی تخت با خودم یک جا بمانم.
چندتا آهنگ جدید را قبلا جدا کرده بودم که گوش کنم. الان یادم آمد و دارم میشنومشان. یکی باعث میشود فکر کنم مردن کاری مطمعن، آرام بخش و ساده است.
فکر میکنید مردن سادست؟ هر چقدر هم زندگیم سگی میشود باز هم حاضر نیستم بمیرم. مردن همه چیز را میگیرد.میخواهم چیزی داشته باشم.
ولی اگر آن را به زور از من بگیرند شکایتی ندارم. اگر حق انتخابی نداشته باشم. لذت چیزی نداشتن.
شکمم از دست شویی رفتنم ناامید شده. دردش را کمتر کرده. ممنونم.
اتاق گرم است و لذتش با چهارتا بغل برابری میکند. اتاق کوچکِ گرمِ تنها.
گردنم سر جای خودش نمی ایستد.
اهنگ میگوید: اگر قطاری که در آن بودم را از دست دادی، خواهی دانست که رفته ام.
دلم رفتن میخواهد. ولی نمیدانم کجا. نه رفتن با عجله. آرام که خستگی از مصاحبت با من خسته نشود. دوست دارم بالای درخت سه توت روستا بشینم و به دشت که خورشید خودش را در آن پهن کرده نگاه کنم. با یک سودوکو لطفا. و قهوه. یا چایی. نمیدانم.
شکمم التماس میکند بروم دستشویی.
خدا نمی آید در رخت خوابم بخوابد و من را بغل کند؟