دیشب: امشب تنهایی سنگین است و صدای تتلو دلتنگم میکند. دلم برای تو خیلی تنگ شده و کاشکی که کمی بیشتر من را در آغوشت نگه میداشتی.
اصلا دلم نمیخواهد بخوابم. حتی حوصله خواب را هم ندارم. در یک اقلیم بدون آدم در کله ام گیر کردم و فکر میکنم هیچ وقت به هیچ کس نمیتوانم نزدیک شوم. زندگی در کنترلم نمی آید یا اگر هم می آید نمیماند.
پریشب: الان وقت مادیون بازیه کره خر؟
بعضی وقت ها نمیشود که نمیشود که نمیشود.
هر کاری میکنم السا نمیرود. خب مزخرف از اول یک شلاق بده دستم.
از خودم عصبانیم. البته دارم یاد میگیرم که چطور بی زبان نباشم. در هر صورت خسته ام. سرگیجه دارم و حوصله ام از گه دانی زندگیم سر رفته. همه چیز در هم گوریده.
تو هوای خنک و باد نشسته ام میگویم گور بابای همهچیز. گور بابای اقای رازی که از اول نگفت. گور بابای لال بودنم. گور بابای ترس و گریه ی دیشب. گور بابای دیر شدن. گور بابای تمام قرار ملاقات ها و گور بابای خواب. گور بابای خودم و استاندارد هایم.
همین جا بمانم و بخواهم من را در اسطبل استخدام کنند.
پاهایم درد میکند. عصبانیم. ناراحتم. احساس بی کسی میکنم و گاهی فکر میکنم تحمل این همه فشار مداوم می ارزد؟
تشنه هم هستم. این سرگیجه هم معلوم نیست چرا. چشم هایم را تار میکند. فکر میکنم گرسنه ام اما از آن مطمعن نیستم.
پس پریشب: چقدر امشب من را ترساندی. اینقدر که به جرئتم برای دوست داشتنت شک کردم. بیشتر از وقت هایی که تند میروی و لایی میکشی.
شب قبل ترش: سنگینم. غریبه و دورم. خسته ام از اینکه بفهمم چم است. فکر میکنم دیگر من را دوست نداری. شاید هم دوست دارم اینطور باشد. من یک فراریم.
هنوز ساعت دوازده شب است و هوای این اتاق تا ساعت های پنج فردا از تنهایی سنگین میماند.
باید مسائل را حل کنم. باید به احساساتم رسیدگی کنم.
امشب: میدانم کم مینویسم. در گیشه با سودوکو و قهوه ام نشسته ام و فکر میکنم که چرا نمینویسم؟ حتما باید احساسات بزرگی داشته باشم تا بنویسم؟ راجب روز های قبل جزئیات بیشتری بود که میخواستم ثبتش کنم. مثلا اینکه دیدن تو بعد از آن ماجرا چقدر آرامش بخش بود. امروز تو را ندیدم. تقریبا قهریم. وقتی میبینمت نمیتوانم از دستت ناراحت بمانم. همیشه گیشه زنده ام میکند. عجیب تر اینکه دیگر ده دقیقه مانده به هشت با عجله حساب نمیکنم و راه خوابگاه را نمیدوم. این روز ها ناخودآگاه دقت میکنم صدا از اگزوز می آید یا موتور. این جدولی که تلاش میکردم حل کنم حل نشد. اصلا هیچ جوره. هر چقدر همه ی عدد ها را بالا و پایین کردم با هم جور نشدند. شامپویم را عوض کردم. واقعا دست خودم را میبوسم. دهنم سرویس شده بود. لامصبِ قبلی اصلا نمیساخت. بعد، اینکه بالاخره بعد از یکی دو هفته خوراکی مفید خوردم. نمیدانم اینطوری فکر میکردم یا واقعاااا ولعم به ماست و اسفناج زباد بود. اصلا حس میکردم دارم برای خودم و بدنم کار بزرگی میکنم. فردا بتمن می آید و جدی و واقعا و شدیدا برای آمدنش خوشحالم. کاشکی زهرا هم راضی شود بیاید. نمیدانم چرا تلاشی برای امن کردن داخل اتاق نمیکنم.(خدا را بابت آهنگ باکلام خوشگلشان شکر)
خب عالی است. دوباره دیدمش و همه چیز را فراموش کردم.
الانِ الان (ساعت ۳:۴۸ صبح) : مدام به تو فکر میکنم و اینکه همه ی پل های هوایی جادویی اند؟
دیر وقت است. امشب کامل بود. شبیه یک آرزو. از آن شب هایی که میدانم حسرتشان را میخورم. از آن شب هایی که هیچ وقت به آن اندازه جوان و زنده نیستم. تو با آن نگاه پر از حرف تمام راهروی پل را گرفته بودی ...
هیچ وقت به اندازه آن وقتی که دهنم را به بازویت تکیه داده بودم واقعی نبودم. خودم و وجودم را حس نمیکردم و در کنار کسی معنادار نبودم.
گفته بودم عاشق صمیمیت بعد از دعوام؟ از خودداری ات خیلی خوشم می آید. از احترامی که برایم قائلی. از اینکه برایت مهمم. از اینکه چهره ام را میخوانی، تک تک دروغ هایم را میفهمی و کوچک ترین تغییر در لحن و صدایم را میشنوی. من در کنار تو احساس میکنم دیده و شنیده میشوم.
بدجنسی ات، ترساندنم، اذیت کردنم، جدی شدنت و عصبانی بودنت به یک اندازه روانم را درگیرم میکند که مهربانی و قربان صدقه هایت. من فهمیده بودم که تو تأثیرگذاری اما هنوز نفهمیدم چطور و چرا اینقدر. تو به زخم های روانم نزدیکی. میفهمم.
در کنار تو احساس امنیت میکنم و میدانم که مراقبمی، که میدانی چطور مراقبم باشی، که جای زخم را میدانی اما نمک نمیپاشی.
از من بعید است که احساس امنیت کنم، که مراقبت را زنجیر سنگینی بر دست و پایم نبینم. تو واقعیی. حرف هایت، رفتار هایت، حتی قربان صدقه هایت واقعی و از ته دلند.
به خودم حق میدهم که بخواهم تمام روز را دور و برت بمانم.
وسط نوشتن خوابم برد؛ فکر کنم دیگر بس.