باد ابر ها را تکه تکه کرده است. الان که مینویسم غروب است. دوست ندارم دوباره شب بنویسم که نمیخواهم بنویسم پس الان که نمیخواهم بنویسم مینویسم.
زندگی قشنگ تر شده و هنذفری کمتر در گوشم است. دیروز مثل یک معجزه بود. یک شروع برای پروژه ای خود ساخته. یکی مرتب کردن اتاق جدیدم کیف میدهد یکی بازسازی حس زنانه ام.
غروب نصفه ماندم و حالا دوباره شب است. پس فردا ظهر باید تکلیف پروژه را تحویل بدهم. تنها راه تمام کردنش این است که آن را بین خوانندگان ویرگولم برای انجام دادن تقسیم کنم. نگرانش هستم ولی کاری نمیکنم. اینقدر که از این تکلیف بدم می آید از پفیوز بدم نمی آید. عملا یک چرت و پرت است که باید ظاهر علمی داشته باشد.
کارهایم در هم گوریده. تمرکزم روی لذت بردن است. همه ی ما میدانیم که اشتباه میکنم. برنامه ریزی و پایبند بودن به آن در اردیبهشت سخت است. ان شاالله خرداد ...
دوست دارم دوست جدید پیدا کنم. اما میترسم به دوست جدیدی که میخواهم، بگویم.خاطره ی خوشی از بی کله بودن ندارم. نمیدانم. شاید فردا پس فردا یعد از کلاس پروژه که استرس هایم تمام شد بگویم و برای خودم یک استرس جدید دست و پا کنم.
یک جایی آل استار های رنگی دیدم که قیمت مناسبی داشت ولی زرد نداشت. فروشنده میگفت کم طرفدار است! من نمیفهمم؛ یعنی مردم ترجیح میدهند کفش مشکی و قهوه ای بپوشند تا زرد؟ من این منطق را نمیفهمم.
امشب یک شب تابستانی بود. گوشه ی حیاط یک کافه، چسبیده به دیوار، روی یک نیمکت کفش هایم را درآوردم و پاهایم را دراز کردم. یک تکیه ام به دیوار بود و یکی به دوستم. جوراب قرمز یادگاری سه شنبه خوشحالم میکرد. یک شاخه دید آدم هایی که در حیاط میآمدند و میرفتند را به ما گرفته بود. صدای خواندن فرهاد انگار که نه از داخل کافه بلکه از دورها می آمد و توی هوا میپیچید. سکوت کنار این آدم، صمیمی تر از همه حرف هاییست که میشود زد. میشود راحت ساکت بود و این چیزیست که مثل آل استار زرد، سخت پیدا میشود.
کنار هم ساکت بودیم و فکر میکردیم. هر وقت هم لازم بود چیزی به هم میگفتیم. نه عجله ای داشتیم که به جایی برسیم و نه چیزی بود که نتوانیم بگوییم. تازه بوی یاس هم می آمد.
بعد یک آقایی آمد و روی تنها نیمکتی نشست که نزدیک ما بود و شاخه کاری از دستش برنمی آمد. چهل پنجاه سال میخورد. بعد از کمی منتظر ماندن پرسید کافه ی دیگری به این اسم در شهر نیست؟ و جواب ما انتظار نگاهش را بیشتر کرد.
سفارشش رسید. تنها، دمنوشش را توی لیوان ریخت و تا وقتی که دیگر بخاری از آن بلند نمیشد ساکت ماند. بعد وقتی کسی نیامد به ما گفت اولین باریست که اینجور جاها می آید و یک چیزی توی حرفش ما را لال کرد. تنهایی دمنوشش را خورد و رفت.