بعضی وقت ها علی رغم همیشه حس می کنم که خیلی تنها هستم و ضعیف .
البته حس تنهایی را اکثر اوقات داشتم و مختص به این زمان نیست اما ضمیر ناخودآگاهم آن را به زبان می آورد
گاهی اوقات کلافه می شوم ، حس ادامه دادن را کمرنگ تر از روزهای گذشته می یابم . من آدمی جنگجو هستم و یکم لجباز اما بعضی وقت ها هم چند دقیقه به سقف خیره می شوم ... افکارم مشوش تر از همیشه است و گویا روحم از این جسم و مغز خسته شده است و در راه بین آینده و گذشته نشسته است و منتظر سوت پایان این بازی کثیف است .
من حتی الان که در تراس خانه نشسته ام گاهی سرم را از دفتر جدا کرده و به آسمان نگاه میکنم و بی اراده به یاد کلمه ی « ستاره ی مورب ما» می افتم . کلمه ای که اوایل همین دفتر وجود دارد . کلمه ای که با مداد و دست خط او نوشته شده است . ما ساعت 8 شب زمستان در پارک خاقانی به ستاره ای که بالای ما بود و البته مورب، نگاه می کردیم . و به یاد آهنگ «city of stars » می افتم . همان آهنگی که اولین بار در آن پارک و روی نیمکت و چای در دست گوش دادیم . با همان موبایل شکسته ی قدیمی من .
دود سماور و قندهایی که همه دست میزدند ، ولی باز من از آقارضا قند خواستم . چون چایی بدون قند برایمان معنی نداشت .
میبینی ؟ دوباره خودم را در گذشته یافتم . از صبح در تلاطم آینده هستم و شب ها با خاطره های گذشته آرام می گیرم اما دوباره در حال نامعلوم خویش گم می شوم . دلم برای گذشته خواه ناخواه تنگ می شود .
همان احساسات قوی خویش را نمی یابم . همان سروین مصمم . همه چیز در گذشته خیلی پررنگ تر بود . از هدفهایمان مطمئن بودیم ،حداقل من . آرزوهایمان خیلی دست یافتنی تر بود . الان همه چیز کم رنگ تر شده است شاید هم از ضعیف تر شدن چشمهایم باشد . این مسئله را نتوانستم به یک چیز رمانتیک نسبت بدهم فکر کنم دلیل علمی و منطقی داشته باشد . ولی این دلیل هیچ حالی را در من تغییر نمی دهد .
من به هر دری که می روم بسته به روی خود می بینم و همین انسان را کلافه میکند همان کلافگی که ابتدای صحبتم را با آن آغاز کرده بودم .
به آدم ها بدون هیچ چشم داشتی محبت می کنم اما آنها حتی حاضر نیستند که محبت من را بپذیرند . همه چیز با حساب کتاب خیلی دقیقی شکل گرفته است البته با معیارهای غلط! فکر نمی کردم که محبت کردن نیز حساب کتاب خود را دارد و دیدم به دنیا خیلی مثبت تر بود اما گویا اینگونه نیست و همه به دنبال سپری کردن روزگار خویش با غرور و تکبر هستند و
من در این موقعیت خیلی احساس تنهایی می کنم البته تمرکزم بیشتر روی ضعیف بودن است . اما حس ادامه دادن را هرچند کمرنگ در خود می یابم حتی اگر به سرانجامی نرسد و هیچ یک از آرزوهای نرسیده ام را برآورده نسازد .
به یاد می آوری که می گفتی «نویسنده شی گرسنه میمونی»؟
من با نوشتن روحم را سیراب می کنم و تو نیز می دانستی
ببخشید که اگر نشد .
در تصور این بودم که اگر می خواهم به بعضی چیزها برسم باید از بعضی چیزها بگذرم
من این جمله را باور کردم .
ببخشید .