سکوت بود .

سر فصل مشخصی ندارم . فقط همه چیز بر خلاف تصوراتم پیش می رود . گویا همه چیز قسم خورده است که برخلاف جریان رودخانه حرکت کند.

این همه تضاد و پارادوکس را کنار هم تجربه نکرده بودم . تصورات حرفی می زنند . خواسته هایم حرفی و واقعیت حرفی .

قبلا ها حرفهایم را بدون معطلی و واضح و سریع می زدم اما مدتی است که سکوت را ترجیح می دهم ،نمیدانم حوصله ی حرف زدن را ندارم یا گفته هایم و اتفاقات آینده مرا می ترساند.

سکوت بد نیست . سکوت حرفی برای گفتن باقی نمی گذارد . سکوت تو را وادار به انجام کاری نمی کند . سکوت حرفهای بیشتری برای گفتن دارد و همیشه چشم به انتظار می گذارد . سکوت احساسات بیشتری را در ذهن ثبت میکند . تودقیقا جهت وزش باد و جهت غروب خورشید و اسم آهنگ ها و طعم میوه های قرمز را همچنان به یاد می آوری .

مدتی است که سعی می کنم به چیزی فکر نکنم و احساسات را در زندگیم پررنگ تر کنم درست برعکس کاری که طی چند سال سعی کردم انجم بدهم.

احساسات برای رسیدن به حقیقت بهترین گزینه هستند اما انسانهای اطراف من احساسات و خوشی را اشتباه می گیرند چون این دو روی مرزهایی هستند که هرلحظه به خاک یکدیگر تجاوز می کنند . خوشی باعث دوری ما از حقیقت می شود و به کلمه ی فساد بسیار نزدیک است و فساد ما را از رسیدن به حقیقت باز می دارد .

درون من گره هایی وجود دارد . هر گره برای من چالشی است و هرکدام از آنها قابلیت جاری کردن عشق درونم هستند و به درگاه جانان نزدیکم می کنند.

ولی من از چالشها دوری میکنم که بیشتر به فرار شبیه است و اصلا پاسخگوی این قتل عام نیستم و فقط نظاره گر هستم و سعی من بر این است که لذت ببرم و همین کافی به نظر می رسد.

طبیب می گوید درد مهجوری درمانی ندارد و من خودم را می کشم تا درمان خودم باشم و برایش ثابت کنم که غلط میگوید.

به نظر می رسد که دیگر زیانی به اطرافیانم نمی رسانم و ذره ذره ی خودم را نابود می کنم که هدف من هم همین بود.

نمی دانم معنی این کارها چیست . بزرگ شدن ؟ سن بلوغ ؟ خستگی ؟ بی دلیل ؟ راستش نمی دانم ولی این روزها خوابهایی عجیب و غیر منتظره را تجربه می کنم . گویا روحم به من میخواهد نشان بدهد که چقدر در تلاطم است و التماس می کند که این سکوت را بشکن.

ولی من هچنان او را نادیده می گیرم وفکر میکنم که گره ها خود به خود باز خواهد شد . خیالم مثل 13-14 سالگیم راحت نیست که با گوش دادن اهنگ مورد علاقم از ساعتهایم عبور کنم می ترسم خیلی نادیده بگیرم وفرصتی برایم باقی نماند . احساساتم درست به نظر میرسد در خوابی که من میبینم همه چیز تحت کنترل من است . من متوجه همه چیز هستم و فقط سکوت می کنم .

اینکه سکوتم را بشکنم زمانی معین نیست ولی امیدوارم هرچه زود تر فرا برسد .