تعلق

اول از بچگی عاشق مهاجرت و مستقل شدن بودم ، همیشه تصورم از بزرگسالیم فیم (شهرت )بود و هیچوقت نمیدانستم که به این هدفم چگونه خواهم رسید

سالها گذشت و دلایل منطقی برای مهاجرتم بیشتر شد . شایدهم همه ی این ها تصمیماتی جز احساسات نباشند

البته درحال حاضر در کشورم (ایران) اتفاقاتی دلخراش رخ میدهد و ما از آن ها از طریق رسانه ها به صورت گسترده باخبر می شویم اول از همه با کمال تعجب می گوییم که «مگه میشه؟» بعد با نگاه بیشتر به مرحله ی باور می رسیم و در آخر روش های مهاجرت را در گوگل سرچ می کنیم .

من از همان ابتدا هرچند ناممکن به فراملی گرایی اعتقاد دارم و کمی رمانتیک تر به این موضوع بپردازیم همیشه آهنگ imagine- john lennon در ذهنم تکرار می شود .

با این حال از این وضعیت ناراحتم . از این وضعیت بوجود آمده ناراحتم حتی وقتی هم که به فکر مهاجرت هستم توانایی خودداری از نوشتن را در خود نمی یابم . ظاهرا گابریل گارسیا مارکز به باور درستی رسیده است که در صدسال تنهایی متعلق بودن به یک خاک را نه داشتن فرزند بلکه داشتن مرده در خاک می داند این همان خاطراتی است که با همان افراد در همان مکان بوجود آمده است من هم کودکی بودم و نوجوان ، با عزیزانم که الان زیر خاک هستند خاطراتی دارم خندیدم گریه کردم و سنم بیشتر شد.

شاید احساس دلخراش که ابتدای صحبت با آن آغاز شد از همینجا نشات گرفته است . متعلق بودن را می توان به چند صورت معنی کرد ولی موضوع بحث این نیست .

چرا از این خاک کلافه شده ام ؟ بدلیل آدمهایی که هنوز نمرده اند و کارهایی باب میل ما انجام نمی دهند؟

از تبعیض کلافه شده ام . شاید وقتی یک مسلمان یا یک فارسی زبان حرف از تبعیض را می زند ، سریع ذهنتان به تبعیض جنس مذکر و مونث خطور کند ، هرچند این مساله برای خود مقوله ای مهم است ولی موضوع تبعیض خیلی بیشتر از تصورتان شیوع پیدا کرده است و زمانیکه مردم با این تبعیض برخورد نمی کنند با مشکلات زیادی روبه رو خواهیم شد . عده ای دچار کمبود اعتماد به نفس و عده ای خودشیفته می شوند و عدم ثبات و کنترل احساسات عاقبتی خوب و تیتر خبرهای خوب را برای ما رقم نخواهد زد .

چند تا از نتیجه ها را هم شهودی جمع آوری کردیم ولی متاسفانه تکنولوژی باعث شده است که خیلی زود برخی چیزها را فراموش کنیم . مثل: استاد دانشگاهی که دغدغه اش چاپ مقاله توسط دانشجویان به نام اوست ، پزشکی که نگاهش به بیمار ابزار کسب درآمد بیشتر است ، مربی مهدکودکی که به کودکان شربت خواب آور می دهد ، مسئول خرید شرکتی که قیمت را در فاکتور بالا می زند ، مسافری که زباله هایش را در محیط زیست رها می کند ، مسئولی که یادش رفته از عرصه خدمت بازنشسته شود ، کشاورزی که برداشت غیرمجاز از منابع آبی دارد ، مهندسی که کیفیت را فدای کمیت می کند ، قاضی که عادلانه قضاوت نمی کند ، دندانپزشکی که دندانی را بدون دلیل جراحی یا عصب کشی می کند ، خانم خانه داری که تفکیک زباله تر و خشک نمی کند ، تعمیرکاری که قطعه ی چینی را به جای قطعه ی فرانسوی قالب می کند ، پلیسی که یادش می رود فلسفه وجودیش افزایش آرامش در جامعه است ، راننده ای که تخلف دور از چشمهای پلیس را زندگی می داند ، خبرنگاری که برای خوشایند فلان جناح دروغ پردازی می کند ، بقالی که تاریخ انقضای اجناسش را با آستون پاک می کند ، معلمی که توجیه کم کاریش را حقوق پایین می داند ، کارگردانی که با هدف فروش بیشتر فیلمهای سطحی ،مبتذل و بی ارزش می سازد ، بساز بفروشی که به جای آرماتور 16 از 14 استفاده می کند ، مدیری که همزمان چند پست دارد ، دانشجویی که تحقیق و پایان نامه می خرد ، بنگاه مسکنی که برای جوش دادن معامله از هیچ دروغی فرو گذار نمی کند ، دانش آموزی که با پرداختن چند هزار دلار شهریه دانشگاه خصوصی در رشته ی پزشکی تحصیل میکند و ......

همه ی این مسائل آشناست نه ؟

وقتی حس برتری و تعصب انسان و جامعه را فرابگیرد نتیجه جز چیزهایی که نام بردم نخواهد بود .

همینقدر کلافه ام با جمله های قصار و کوتاه .

راه حل؟

قبول نکنید . فرار کنید ،مهاجرت کنید ، استعفا بدهید ، ضربه ی متقابل بزنید ، بجنگید ، نابود کنید ولی تحمل نکنید ، تحمل دروازه ی جهنم است.

تحمل یعنی صبر می کنی که شرایط تغییر کند اما تنها چیزی که تغییر می کند «تو» هستی ...