سینما در مقایسه با بشریت بسیار جوان است؛ اما عمری دارد پربار. سالیان زیادی نیست که آدمها فیلم میسازند و فیلم میبینند. سالهای کمتری هم هست که سینما همهگیر شدهاست. با اینحال؛ هر روز به تعداد سینماگران افزوده میشود. هر روز فیلمنامههای جدید نوشته میشود، فیلمهای جدید ساخته میشود، بازیگران جدید ظهور میکنند و اتفاقات جدید میافتد. اما از میان تمام آنها، تنها تعداد اندکی تبدیل میشوند به شگفتی.
شاید علت آن را باید در نگاه آنها جستجو کرد. در نگاه و شیوهی بیانشان. شاید هم بر میگردد به سلیقهی ما مخاطبان.
ما گاهی اوقات دوست داریم خودمان را در سینما ببینیم و گاهی برای دیدن چیزی به سینما میرویم که اصلا نیستیم. مثل ابرقهرمانها.
ابرقهرمانها همه چیز دارند. قدرت بیاندازه؛ ویژگیهای منحصر بهفرد، عشق و حتی گاهی ثروت. آنها ضعیف نیستند. ما نیز نمیخواهیم باشیم. پس به ابرقهرمانها علاقهمند شدهایم.
سینما همیشه برای من یک ابرقهرمان است. خوب نگاه کنید! سینما همه چیز دارد. تصویر، صدا، شعر، رنگ، موسیقی و رویا... این بیشترین چیزی است که تاکنون خواسته ام. من خیالپردازم. اما خیلی وقتها از خیالهایم با کسی صحبت نکردهام. چون خیلیها نمیتوانند رویاهایت را ببینند. شاید فکر کنند "زیادی خوشی!" یا به زبان دیگر "دیوانهای!". مشاور مدرسه به من میگفت "شاد!!"
اما کسی به کارگردان یک اثر تخیلی نمیگوید "دیوانه". "Inception" همیشه برای ما مورد تحسین است. اگر دوست شما، جلویتان می نشست و داستان این فیلم را برای شما تعریف میکرد، به او چه میگفتید؟ حتی اگر سرزنشش نمی کردید، احتمالا تحسینش هم نمیکردید. میکردید؟ پس من به شدت به دوستی با شما علاقه دارم :)
می خواهم بگویم این اثرِ سینماست. این سینماست که "Inception" را تبدیل میکند به شاهکار. به شگفتی.
ظاهرا سینما نمیتواند از دل آدمبزرگها بیرون بزند. من فکر میکنم سینما کودکِ زندهی درونِ ماست. کودکی شاد، آزاد و با دوستان خیالی.
سینما جایی است برای رهایی... هر چه قدر سیاه، هر قدر سفید. بازتابِ "اشکها و لبخندها" ست. بازتاب ماست.
جایی است برای رویا... شاید جایی برای من هم این بین پیدا شود. جایِ خالیِ من...
می خواهم یک شگفتی باشم...
سَرو فیلم?