داستان کوتاه: چایی سرد شد!

جایی بین دشت‌ها و جنگل‌های شمالی انتخاب همیشگی‌اش بود. کلبه‌ای دنج در آنجا داشت که همجوارِ کلبه‌ی یک دوست قدیمی بود.

آن روز دلش می‌خواست کتابی بردارد و در هوای خوب بیرون بخواندش؛ هر چند صفحه یک‌بار حواسش از روی کتاب پرت دشت و دمن شود و صدای پرنده‌ها جای کلمات کتاب را بگیرد.

دوستش گفته بود تا از شهر برمی‌گردد مراقب دختر کوچولویش باشد. حالا هانا بعد از کلی ورجه‌وورجه بالاخره خوابش برده بود. مهتاب با پتوی قرمزی که در دست داشت از اتاق بیرون آمد. سر راه نگاهش گره خورد به کتابخانه‌ی کوچکی که در کلبه داشت. هنوز تصمیم نگرفته بود رو به منظره‌ی بیرون کدام کتاب را بخواند.

دید نمی‌تواند به این زودی تصمیم بگیرد. رفت و پتو را روی هانا کشید. در حالی که هنوز زانویش روی زمین بود، بوسه‌ای روی گونه‌اش زد. بعد دوباره خودش را جلوی کتابخانه دید. چهار قفسه‌ی کوچک بیشتر نداشت و آن‌قدر کتاب‌هایش را می‌شناخت که نیازی به گشتن بینشان نبود. فقط باید تصمیم می‌گرفت کدام را دوباره بخواند.

چشمش به تنها کتابی افتاد که فقط یک بار خوانده بود. همان را برداشت و روی میز جلوی کاناپه گذاشت. احتمالا چای هم تا حالا دم کشیده بود. کاناپه درست کنار آشپزخانه و رو به منظره‌ی بیرون قرار داشت. تمام دیوار جلویی خانه از شیشه بود و از همان‌جا می‌شد دشت و جنگل را تا جایی که چشم کار می‌کرد، تماشا کرد.

در آشپزخانه مشغول برداشتن خوراکی‌ها و ریختن چای در لیوان همیشگی‌اش بود که تلفنش زنگ خورد. ظرف خوراکی همان‌جا ماند. چای را با خودش آورد، کنار کتاب روی میز گذاشت و تلفن را برداشت.

مادر هانا پشت خط بود. اول حال هانا را خیلی سرسری پرسید و اصلا منتظر جواب نماند تا بگوید هر چه در بازار دنبال ادویه‌ی کاری گشته، پیدا نکرده است. زنگ زده بود از مهتاب بپرسد شاید در آشپزخانه‌اش ادویه‌ی کاری داشته باشد.

مهتاب کمی فکر کرد و گفت:

«صبر کن، باید آشپزخونه رو خوب بگردم.»

به آشپزخانه برگشت و شروع کرد به گشتن. هر از گاهی هم ناخنکی به ظرف خوراکی‌ها می‌زد. در حالی‌ که کشوها و کابینت‌ها را بی‌هیچ نظم خاصی زیر و رو می‌کرد، مطمئن بود هیچ ادویه‌ی کاری در کار نیست.

به آخرین کابینت بالایی رسید. چند شیشه ادویه آنجا بود که یادش نمی‌آمد خودش گذاشته باشد. بعد یادش افتاد مادرش چند وقت پیش برایش آورده بود. صندلی را جلو کشید و رویش رفت تا شیشه‌ها را پایین بیاورد.

از صندلی که بالا رفت، صدایی از بیرون آشپزخانه به گوشش خورد. صدا کمی از دور می‌آمد.

چندان توجهی نکرد و شروع کرد به دیدن محتوای داخل شیشه‌ها. حدود بیست شیشه ادویه‌ی مختلف را مادرش آنجا گذاشته بود. چندتایشان را نگاه انداخت و بعد شماره‌ی شکوفه را گرفت تا بگوید ادویه‌های زیادی در خانه دارد و خودش بیاید ببیند کدام یکی را می‌خواهد. صدا همچنان به گوشش می‌خورد که این بار انگار دو منبع مختلف داشت.

از آشپزخانه نگاهی به پایین کاناپه انداخت که هانا آنجا خوابیده بود. دید پتو کناری افتاده است. سریع و با عجله از روی صندلی پایین آمد و خودش را به آنجا رساند. بچه آنجا نبود. همین حین، از پشت سر همان صدا مهتاب را متوجه خودش کرد. هانا داشت روی شیشه‌ی در می‌کوبید.

تند و سریع از جایش بلند شد تا برود سمت او، اما دید چیزی پشت در است که همان کار هانا را تکرار می‌کند. از دیدن آن صحنه در جایش خشکش زد. کمی طول کشید تا آن پوست فلس‌دار و پوزه‌ی دراز را کنار هم بگذارد و بفهمد چه چیزی روبه‌روی هانا ایستاده است. سوسمار به‌آرامی و با ریتم خاصی روی شیشه می‌کوبید و هانا با او هماهنگ شده بود. یا شاید او با هانا هماهنگ شده بود.

از دور صدا زد:

«هانا، خاله، باید بیای اینور. »

هانا هم انگار محبوب‌ترین اسباب‌بازی عمرش را به او داده باشند، حتی نیم‌نگاهی به پشت سرش نمی‌انداخت و تازه داشت ذوق هم می‌کرد و ریزریز می‌خندید.

مهتاب ترسیده بود و نمی‌دانست باید چه‌کار کند. تصور می‌کرد اگر هانا را از آنجا دور کند ممکن است سوسمار کله‌شق با ضربات تندتری روی شیشه بکوبد یا هانا دستگیره‌ی در را بچرخاند. به هول‌وولا افتاد تا گوشی‌اش را پیدا کند. اصلا یادش نمی‌آمد آن را کجا گذاشته. بوی ادویه‌ها روی دست‌هایش مانده بود. به این‌طرف و آن‌طرف خانه می‌رفت و دست‌ها در هوا و کنار سرش حرکت می‌کردند. بوی ادویه‌ها بالاخره به دماغش خورد. یادش افتاد گوشی را توی آشپزخانه کنار کابینت جا گذاشته است.

باید می‌دانست می‌خواهد به کی زنگ بزند و از چه کسی کمک بخواهد؟! نه، نمی‌دانست.

سر آخر به شکوفه زنگ زد. نگفت که هانا دارد با سوسمار بازی می‌کند، فقط گفت که در اطراف خانه است. شکوفه هم خیلی ترسید، اما گفت:

«نگران نباش، ما نزدیک خونه‌ایم و از مردم محلی می‌خوایم که بیان اونجا. »

تلفن را قطع کرد و طوری که هانا متوجه نشود او را بغل زد و هر چقدر هم جیغ و داد کرد، کنار خودش نگه‌اش داشت. داشت فکر می‌کرد کجای خانه امن‌تر است. اگر داخل اتاق پناه می‌گرفتند، نمی‌توانست ببیند سوسمار تا کجا پیش‌روی می‌کند؛ به همین خاطر تصمیم گرفت با چند ابزار و وسیله روی کانتر جلویی آشپزخانه مستقر شود و از این ارتفاع مراقب اوضاع باشد. هانا بدقلقی می‌کرد، اما چاره‌ای نبود که همان‌جا کنار هم بمانند.

سوسمار که تا قبل از آن فقط از قسمت سر به شیشه نزدیک شده بود و امتداد تن و بدنش پشت دیوار مانده بود، حالا جلوتر آمده بود و جلوی خانه آرام‌آرام می‌خزید.

بین این رفت‌وآمدها هر بار ضربه‌ای روی شیشه‌ی در و پنجره‌ها می‌زد و مهتاب از ترس به خودش می‌لرزید و هانا ذوق می‌کرد. او اصرار زیادی داشت که برود به بازی خوش کودکانه‌اش با یک سوسمار ادامه دهد و خاله مهتاب هم با روی خوش از این خواسته‌اش استقبال کند.

بیست دقیقه‌ای به همین منوال گذشت تا اینکه صدای ماشین‌ها و آدم‌ها از دور در هم می‌پیچید و رفته‌رفته نزدیک‌تر می‌شدند. کار زنده‌گیری سوسمار به سلامت انجام شد و مهتاب هیچ‌وقت به شکوفه نگفت که سوسمار و هانا برای چند دقیقه‌ای هم‌بازی هم بوده‌اند.