
از مدرسه تا خانه سوپ میخ داخل کیفم بود. از همان راه همیشگی داشتم برمیگشتم. راهی که با ردیفی از درختهای چنار امتداد داشت. همین روز قبل هم بود که طوفان وحشتناکی یکی از این درختهای چنار را زمین زده بود.
با اینکه آنها را دوست داشتم، آن روز حتی چنارِ افتادهی کنار راه هم نتوانست حواسم را از سوپ میخ پرت کند.
به ما گفته بودند که میتوانیم هر دو هفته یکبار از کتابخانه مدرسه یک کتاب قصه برداریم. کتاب قصههایی که پر از تصاویر و کلمات جذاب بودند و من عاشقشان بودم.
آن زمان زمستان بود و آن روز هوا سرد.
5 عصر که به خانه رسیدم هوا گرفته و بارانی بود. کتابی هم که به خانه آورده بودم همین حال و هوا را داشت؛ گرفته و بارانی.
لباسهایم را عوض کردم اما فرصت به درآوردن جورابها نرسید. مادرم برایم بشقابی از غذای ناهار کشیده بود. کیفم را گوشه اتاق گذاشته بودم و خودم هم همانجا پناه گرفتم. با چشمهایی که برای یک کتاب قصه تازه برق میزد، کتاب را از کیف بیرون کشیدم و برادرم را که هنوز مدرسه نمیرفت صدا زدم تا قصه را برای هر دویمان بخوانم.
بریده بریده شروع کردم به خواندن.
شروع قصه از مردی میگفت که مفلوک و بیچاره بود و در هوای سرد زمستان بهدنبال سرپناهی میگشت. درِ هر خانهای را میزد، باز نشده به رویش بسته میشد.
استخوانهایش از سرما میلرزیدند و گرسنگی دمار از روزگارش درآورده بود.
به صفحه دوم رفتم.
تق تق تق. پیرزنی در را باز میکند. مرد آنقدر التماس میکند تا دل پیرزن نرم شود. میگوید چیزی نمیخواهد؛ فقط میخواهد گوشهای بنشیند و شب را به صبح برساند.
پیرزن هم بعد از کلی من و من کردن راهش میدهد.
مرد گوشهای از خانه نزدیک بخاری روی زمین مینشیند. هرچه میگذرد استخوانهایش بیشتر یخشان باز میشود و خودش هم یخش رفتهرفته باز میشود.
حالا فکری به سرش زده است. میبیند که قول داده حرفی از غذا نزند اما پیرزن را صدا میزند.
پیرزن غرولندکنان میآید و میپرسد چه مرگش شده؟!
مرد میگوید من یک میخ دارم که میخواهم با آن یک سوپ خوشمزه درست کنم. فقط یک دیگ و مقداری آب میخواهم. دیگر خیالت آسوده باشد که چیزی نمیخواهم.
«از همان لحظه که گفت میخواهد با یک میخ سوپ درست کند، من و برادرم در جایمان میخ شده بودیم.»
سپس پیرزن با اخمهای در هم رفته میرود و آن چیزی که مرد خواسته برایش میآورد.
مرد میخی از جیب کت کهنهاش در میآورد و داخل دیگ آب میاندازد و آن را روی شعله اجاق میگذارد.
پیرزن به اتاقش برمیگردد و مدام با خودش فکر میکند: خوراکیهای انبارش خوشمزهترند یا سوپی که این مرد گدا قرار است بپزد؟
پیرزن قصه با همان افکار درگیر میماند و دیگر طاقتش طاق میشود. میرود سراغ مرد و میپرسد: سوپت آماده شد؟
این سوال من هم بود. دلم میخواست زودتر بدانم که سوپ میخ چگونه است. این را در نگاه برادرم هم میخواندم.
به اینجای قصه رسیده بودیم که مرد جواب میدهد: البته که به زودی آماده میشود اما اگر مقداری سبزی داشتم خیلی خوشمزهتر میشد.
پیرزن با خودش فکری میکند و بعد میرود سراغ انبار مواد غذایی. از آنجا با دست پر برمیگردد و سبزیهایی که مرد برای سوپ میخواست با خودش میآورد.
همین اتفاق دوباره تکرار میشود و اینبار مرد میگوید: سوپ خیلی زود آماده میشود اما اگر مقداری گوشت داشتم سوپ میخ خیلی خیلی خوشمزه میشد.
به همین ترتیب پیرزن در چندین رفت و آمد تمام آنچه برای یک سوپ خوشمزه نیاز بود در اختیار مرد میگذارد. او خیلی دلش میخواست یک سوپ گرم و خوشمزه بخورد.
سوپ دیگر به چیزی نیاز نداشت و پیرزن خسیس و مرد گدا هر دو منتظر بودند که بشقابهایشان را از سوپ پر کنند.
در اینجا بود که ما هم در عالم بچگی دلمان کمی از آن سوپ عجیب و غریب میخواست. ولی به این فکر میکردم که شاید میخ کثیف بوده باشد.
سوپ میخ قصه سرانجام آماده شد و من کتاب را بستم و دیدم غذای خودم در بشقاب یخ زده است.
در ذهن کودکانهام، میخ آخرین چیزی بود که میشد با آن سوپ پخت. شاید برای همین از میان همهی کتاب قصهها، دستم رفت سمت همان کتابی که روی جلدش نوشته بود «سوپ میخ».
حالا بیست سال از آن روز گذشته است. بارها در اینترنت دنبال همان قصه گشتم؛ اما فقط روایتهایی شبیه به آن پیدا کردم. دوست داشتم عین همان قصه را دوباره بخوانم. در قصههای دیگر یک سرباز با میخی که از چکمهاش بیرون میکشد، آن سوپ میخ خوشمزه را میپزد. هیچکدام اما حسِ همان کتاب قصه را نداشتند؛ همان کتابی که آن روز از مدرسه تا خانه برای ورق زدنش بیتاب بودم.