به یاد «تیرهٔ زیبا» و شمایل پاکش
از نو نوشتم برایش باز.
به یاد خنده هایش اشک ریختم
و محو در چشمهایش گشتم چو راز.
شروع ام نو بود و تابان ولی
پایان آن خفه گشت.
ای دل پر عذاب من
رفتگان، نمی آیند دگر باز.