
فصل اول: رزهای میان مه
لندن، پاییز ۱۸۸۸
مه غلیظ مثل پردهای خاکستری روی خیابانهای سنگفرششده افتاده بود. نور چراغهای گازی به زحمت از میان آن عبور میکرد و صدای چرخ کالسکهها با برخورد نعل اسبها به سنگ، سکوت شب را میشکست.
الیزابت گری سبد گلش را محکمتر در آغوش گرفت.
رزهای قرمز، سفید و صورتی با دقت کنار هم چیده شده بودند. درست وسط سبد، یک رز سیاه قرار داشت؛ گلی که هیچوقت به کسی نمیفروخت.
مادرش همیشه میگفت: «هر گلی صاحب خودش رو پیدا میکنه... حتی اگه سیاه باشه.»
الیزابت هیچوقت نفهمیده بود منظورش چیست.
او مقابل عمارتی بزرگ ایستاد. پنجرهها غرق نور بودند و صدای موسیقی پیانو و خنده مهمانها از داخل به گوش میرسید.
در را خدمتکاری سالخورده باز کرد.
«گلها رو آوردی؟»
الیزابت لبخند کوتاهی زد و سبد را جلو آورد.
«بله، برای مراسم امشب.»
خدمتکار سکهها را در دستش گذاشت و گلها را برداشت.
وقتی الیزابت برگشت تا برود، صدای بحثی از داخل عمارت شنید.
صدایی مردانه و عصبانی: «اگر این موضوع فاش بشه، همهمون نابود میشیم!»
بعد سکوت.
در بسته شد.
الیزابت لحظهای مکث کرد، اما شانه بالا انداخت. اشراف همیشه رازی برای پنهان کردن داشتند. این هم احتمالاً یکی دیگر از همان رازها بود.
او راهش را در خیابان ادامه داد.
باد سردی وزید و مه غلیظتر شد.
در دوردست، صدای دویدن کسی آمد.
بعد...
فریادی کوتاه.
الیزابت ایستاد.
خیابان دوباره ساکت شد.
قلبش تند میزد.
«احتمالاً چیزی نبود...»
اما چند قدم جلوتر، چیزی روی سنگفرش توجهش را جلب کرد.
یک عصای نقرهای.
کنارش لکهای از خون.
دستهایش یخ کرد.
ناگهان صدای قدمهایی آرام از پشت سرش بلند شد.
قدم...
قدم...
قدم...
او آهسته برگشت.
در میان مه، مردی با کت و شنل مشکی ایستاده بود.
صورتش زیر لبه کلاه پنهان شده بود.
فقط چشمهای روشنش از میان سایهها دیده میشد.
چند ثانیه، هیچکدام حرفی نزدند.
مرد نگاه کوتاهی به عصای خونآلود انداخت.
بعد نگاهش روی الیزابت ثابت ماند.
«اینجا نباید باشی.»
صدایش آرام بود؛ آنقدر آرام که بیشتر شبیه زمزمه به نظر میرسید.
الیزابت یک قدم عقب رفت.
«شما... کی هستید؟»
مرد جواب نداد.
در عوض، از جیب کتش چیزی بیرون آورد.
یک رز سیاه.
گل را کنار عصای خونآلود گذاشت.
سپس بدون اینکه حتی یک بار دیگر به پشت سرش نگاه کند، در مه ناپدید شد.
الیزابت خشکش زده بود.
رز سیاه...
همان گلی که فقط خودش همراه داشت.
فردای آن روز، تمام لندن فقط درباره یک خبر صحبت میکرد.
«تاجر مشهور، سر آرتور وینچستر، نیمهشب به قتل رسید.»
و کنار جسدش...
تنها یک گل پیدا شده بود.
یک رز سیاه.