فصل اول
چپتر سوم: سایهای در مه
الیزابت تا زمانی که از آن کوچه بیرون نرفت، جرئت نکرد نفس عمیقی بکشد.
نامه را داخل جیب لباسش گذاشت و قدمهایش را تندتر کرد.
«فقط میخوام برسم خونه... فقط همین.»
اما هرچه بیشتر راه میرفت، بیشتر احساس میکرد کسی پشت سرش قدم برمیدارد.
تق...
تق...
تق...
صدای عصایی که به سنگفرش خیابان میخورد.
او ایستاد.
صدا هم قطع شد.
دوباره راه افتاد.
تق...
تق...
تق...
این بار مطمئن بود که توهم نیست.
ناگهان برگشت.
پیرمردی با کلاه کهنه و عصای چوبی چند متر آنطرفتر ایستاده بود. وقتی نگاهشان به هم افتاد، پیرمرد با تعجب ابرو بالا انداخت و راهش را ادامه داد.
الیزابت نفسش را بیرون داد.
«داری خودت رو میترسونی.»
اما دلش حرف دیگری میزد.
---
آن شب، خواب به چشمش نیامد.
نامه را بارها از جیبش بیرون آورد و دوباره خواند.
کاغذ ساده بود، اما جوهرش تازه به نظر میرسید.
کسی همان روز آن را نوشته بود.
کسی که او را میشناخت...
یا دستکم مراقبش بود.
با طلوع خورشید، تصمیمش را گرفت.
باید به همان خیابانی برمیگشت که قتل اتفاق افتاده بود.
---
خیابان هنوز با نوارهای پلیس بسته شده بود.
چند مأمور مشغول صحبت بودند و مردم از پشت موانع با کنجکاوی به محل قتل نگاه میکردند.
الیزابت خودش را میان جمعیت جا داد.
لکههای خون تقریباً از روی سنگها پاک شده بود، اما هنوز رد کمرنگی باقی مانده بود.
در همین لحظه، دو مرد که لباس رسمی به تن داشتند، از عمارت روبهرو بیرون آمدند.
یکی از آنها گفت:
«هیچ شاهدی پیدا نشده.»
دیگری با صدایی آهسته جواب داد:
«شاهد هست... فقط هنوز خودش خبر نداره.»
الیزابت قلبش فرو ریخت.
ناخواسته یک قدم عقب رفت.
سنگ کوچکی زیر پایش لغزید.
تق.
هر دو مرد همزمان به سمت او برگشتند.
الیزابت بدون فکر میان جمعیت دوید.
صدای مردی را پشت سرش شنید.
«همون دختره! نذار فرار کنه!»
کالسکهای از مقابلش رد شد و راه را بست.
او از کنار اسبها گذشت، وارد کوچهای باریک شد و تا جایی که نفس داشت دوید.
وقتی مطمئن شد کسی دنبالش نیست، به دیوار تکیه داد.
نفسهایش بریده بود.
همان موقع متوجه شد چیزی در دستش مانده است.
در شلوغی، بدون اینکه بفهمد، جسم کوچکی را از زمین برداشته بود.
یک سنجاقسینه نقرهای.
روی آن، نشان یک کلاغ با بالهای باز حک شده بود.
پشت سنجاق فقط دو حرف دیده میشد:
L.B.
الیزابت با خودش زمزمه کرد:
«این دیگه چیه...؟»
از پشت سر، صدایی آرام و خونسرد گفت:
«اگر جای تو بودم، اون رو توی جیبم پنهان میکردم.»
الیزابت با وحشت برگشت.
همان مرد شب قبل.
شنل مشکی، کلاه تیره، و همان چشمهای روشن که از میان مه به او خیره شده بودند.
برای خوندن ادامه رمان فالو کن😆😆😆
این بار فاصلهشان فقط چند قدم بود.