فصل اول
چپتر پنجم: نشان کلاغ
«راه را گم کرده بودم.»
افسر پلیس چند لحظه به چهرهی الیزابت خیره ماند. یونیفرم آبی تیرهاش تمیز و اتوکشیده بود و سبیل پرپشتش تقریباً نیمی از صورتش را میپوشاند.
«اسمت؟»
«الیزابت... الیزابت گری.»
افسر نام او را در دفترچهی کوچکش نوشت.
«شغلت؟»
«گلفروشم.»
مرد سری تکان داد و نگاهی به سبد گل انداخت.
«اگر چیز مشکوکی دیدی، مستقیم به اداره پلیس خبر بده. این روزها لندن جای امنی نیست.»
الیزابت لبخند کوتاهی زد.
«حتماً، قربان.»
او بهآرامی از کنار مأموران گذشت، اما تا وقتی از کوچه دور نشد، جرئت نکرد سکهی نقرهای را از مشت بستهاش بیرون بیاورد.
---
آن شب، باران بیوقفه میبارید.
مادرش زودتر خوابیده بود و خانه در سکوت فرو رفته بود.
الیزابت شمع کوچکی روشن کرد و سکه را روی میز گذاشت.
نور لرزان شمع روی فلز نقرهای میرقصید.
او انگشتش را روی نقش کلاغ کشید.
تق.
صدایی بسیار آرام به گوش رسید.
اخم کرد.
دوباره سکه را فشار داد.
تق.
این بار بخشی از لبهی سکه کمی جابهجا شد.
«...چی؟»
با احتیاط ناخنش را زیر لبه برد.
سکه از وسط باز شد.
داخل آن، تکهای کاغذ بسیار کوچک و تاخورده پنهان شده بود.
قلبش تندتر زد.
کاغذ را باز کرد.
فقط یک جمله روی آن نوشته شده بود:
«امشب، ساعت یازده. قبرستان هایگیت.»
نه امضا.
نه توضیح.
هیچ چیز.
---
صدای زنگ کلیسای نزدیک خانه، یازده بار در شب پیچید.
الیزابت شنلش را پوشید.
نگاهی به مادرش انداخت که در خواب نفسهای آرامی میکشید.
«فقط میرم و برمیگردم...»
در را بیصدا بست و وارد خیابان شد.
مه از شبهای قبل هم غلیظتر بود.
چراغهای گازی فقط چند قدم جلوتر را روشن میکردند.
هرچه به قبرستان نزدیکتر میشد، صدای شهر کمتر و کمتر میشد.
دروازهی آهنی قبرستان نیمهباز بود.
صدای جیرجیر آرامی از لولاهای زنگزده بلند شد.
الیزابت وارد شد.
ردیف سنگقبرها در مه گم شده بودند.
باد سردی از میان درختان خشک عبور کرد.
ناگهان...
صدای حرف زدن دو مرد را شنید.
او پشت یکی از مجسمههای سنگی پنهان شد.
یکی از مردها گفت:
«آن دختر هنوز سکه را دارد.»
صدای مرد دوم آرامتر بود.
«اگر لوسیان آن را به او داده، یعنی انتخابش کرده.»
«پس باید قبل از او دست به کار شویم.»
الیزابت نفسش را حبس کرد.
آنها دربارهی او حرف میزدند.
دستش را روی دهانش گذاشت تا صدای نفسش شنیده نشود.
اما همان لحظه...
سنگ کوچکی زیر پایش لغزید.
تق.
هر دو مرد همزمان ساکت شدند.
چند ثانیه سکوت مطلق.
بعد صدایی سرد در تاریکی پیچید.
«...ما تنها نیستیم.»
الیزابت آهسته سرش را بالا آورد.
دو جفت چشم، از میان مه، مستقیم به محل پنهان
لایک یادتون نرهههههههههه خوشحال میشم نظراتتون رو بخونم
(فالو کنن)
لایک شدنش خیره شده بودند.