فصل اول
چپتر چهارم: مردی به نام لوسیان
الیزابت ناخودآگاه یک قدم عقب رفت.
سنجاقسینه را محکم در مشت فشرد.
مرد آرام ایستاده بود؛ نه انگار قصد حمله داشت، نه قصد فرار. فقط نگاهش روی دست بستهی الیزابت ثابت مانده بود.
«آن را به من بده.»
صدایش آرام بود، اما لحنی داشت که انگار به دستور دادن عادت کرده است.
الیزابت سرش را تکان داد.
«اول بگو تو کی هستی.»
چند ثانیه سکوت میانشان حاکم شد.
بعد مرد لبخند محوی زد.
«کنجکاوی... یکی از خطرناکترین عادتهای انسان است.»
«و جواب ندادن هم یکی از مشکوکترینها.»
برای اولین بار، نگاه مرد کمی تغییر کرد؛ انگار از پاسخ او غافلگیر شده بود.
«اسمت چیه؟»
«من اول سؤال پرسیدم.»
باد میان کوچه پیچید و لبهی شنل مرد را تکان داد.
او آهی کشید.
«لوسیان.»
الیزابت لحظهای مکث کرد.
«فقط... لوسیان؟»
«فعلاً همین کافی است.»
الیزابت اخم کرد.
«فعلاً؟»
لوسیان به اطراف نگاه انداخت. کوچه خلوت بود، اما او مثل کسی رفتار میکرد که انتظار داشت هر لحظه کسی از سایهها بیرون بیاید.
«این نشان را از کجا پیدا کردی؟»
«همان جایی که قتل اتفاق افتاد.»
چشمهای لوسیان برای لحظهای تیره شد.
«نباید آنجا میرفتی.»
«نباید؟ تو به من نامه فرستادی؟»
لوسیان چیزی نگفت.
همین سکوت، از هر جوابی سنگینتر بود.
الیزابت ادامه داد:
«اگر تو قاتلی، چرا هنوز من زندهام؟»
لوسیان نگاهش را از او گرفت و به مه خیره شد.
«چون اگر میخواستم بکشمت، دیشب این کار را کرده بودم.»
جملهاش آنقدر ساده بیان شد که سرمایی از ستون فقرات الیزابت گذشت.
اما در صدایش اثری از تهدید نبود.
فقط... حقیقت.
ناگهان صدای سوت پلیس در خیابان پیچید.
لوسیان زیر لب زمزمه کرد:
«دیر رسیدند.»
«چه کسانی؟»
قبل از اینکه جواب بدهد، صدای چند نفر از ابتدای کوچه شنیده شد.
«همینجا بود!»
«کوچه را بگردید!»
لوسیان یک قدم به الیزابت نزدیک شد.
«به حرفم خوب گوش کن.»
او سنجاقسینه را از دست الیزابت گرفت و داخل جیب کتش گذاشت.
«اگر این نشان را با خودت نگه میداشتی، تا فردا صبح زنده نمیماندی.»
الیزابت مات و مبهوت به او خیره شد.
«منظورت چیه؟»
اما لوسیان جواب نداد.
در عوض، چیزی کوچک داخل دست او گذاشت.
یک سکهی نقرهای قدیمی.
روی یک طرف آن، تصویر تاج سلطنتی حک شده بود.
روی طرف دیگر...
همان کلاغ بالگشوده.
«این را نگه دار.»
«چرا؟»
«چون بهزودی کسانی دنبالش میگردند.»
صدای قدمها نزدیکتر شد.
لوسیان به انتهای کوچه رفت، اما پیش از آنکه در مه ناپدید شود، برای آخرین بار برگشت و گفت:
«از این لحظه به بعد، هر کسی که به تو لبخند بزند، لزوماً دوستت نیست.»
چشم برهم زد.
و او ناپدید شد.
چند ثانیه بعد، سه مأمور پلیس وارد کوچه شدند.
یکی از آنها با تندی پرسید:
«دختر! اینجا تنها چه کار میکنی؟»
الیزابت هنوز سکه را در مشت بسته بود.
برای اولین بار، تصمیم گرفت دروغ بگوید.
برای خواندن ادامه فالو کننن
«راه را گم کرده بودم.»