فصل اول
چپتر ششم: حقیقتی پشت سنگها
الیزابت حتی جرئت نفس کشیدن نداشت.
دو مرد آرامآرام به سمت مجسمهی سنگی حرکت کردند. صدای قدمهایشان روی زمین خیس قبرستان پخش میشد.
نفر اول زمزمه کرد:
«بیا بیرون. خودت را بیشتر از این خسته نکن.»
الیزابت دستش را روی سکه گذاشت.
نباید میگذاشت آنها بفهمند که هنوز آن را دارد.
چند قدم دیگر نزدیک شدند.
درست زمانی که یکی از مردها دستش را به سمت او دراز کرد، صدای دیگری از پشت سرشان آمد.
«فکر میکردم حداقل اینبار کمی باهوشتر عمل کنید.»
هر سه نفر برگشتند.
لوسیان در میان مه ایستاده بود.
همان کت مشکی، همان نگاه سرد.
اما این بار چیزی در چهرهاش فرق داشت.
خشم.
مرد اول با تمسخر گفت:
«بالاخره آمدی، بلکوود.»
الیزابت از شنیدن نامش متوجه شد.
لوسیان بلکوود.
نامی که بارها در میان اشراف لندن شنیده بود.
مرد دوم خندید.
«هنوز هم فکر میکنی میتوانی همه چیز را کنترل کنی؟»
لوسیان قدمی جلو آمد.
«نه. فقط فکر میکنم میتوانم جلوی اشتباههای شما را بگیرم.»
الیزابت از پشت مجسمه نگاه میکرد.
چرا یک اشرافزاده باید نیمهشب در قبرستان باشد؟
چرا همه دنبال یک سکه بودند؟
و چرا هر کسی که او را میدید، انگار چیزی دربارهاش میدانست؟
مرد اول دست داخل کت خود برد.
لوسیان فوراً گفت:
«حتی فکرش را هم نکن.»
چند لحظه سکوت شد.
باد میان قبرها پیچید.
بعد مرد عقب رفت.
«این هنوز تمام نشده، لوسیان.»
دو مرد در مه ناپدید شدند.
الیزابت وقتی مطمئن شد رفتهاند، از مخفیگاه بیرون آمد.
لوسیان بدون اینکه برگردد گفت:
«نباید میآمدی.»
الیزابت اخم کرد.
«همه این را به من میگویند. شاید بهتر باشد یکی توضیح بدهد چرا.»
لوسیان به سمت او برگشت.
برای چند ثانیه فقط نگاهش کرد.
«چون تو وارد چیزی شدی که از آن هیچ اطلاعی نداری.»
«پس توضیح بده.»
«نمیتوانم.»
الیزابت با عصبانیت خندید.
«عجیب است. هر بار که حرف میزنی، فقط سؤالهای بیشتری ایجاد میکنی.»
لوسیان سکوت کرد.
بعد نگاهش روی سکه افتاد.
«آن را هنوز داری.»
الیزابت دستش را عقب کشید.
«این را تو به من دادی.»
«و اشتباه کردم.»
این جمله باعث شد الیزابت مکث کند.
«تو اشتباه میکنی؟»
لوسیان برای اولین بار کمی خسته به نظر رسید.
«بیشتر از چیزی که فکر میکنی.»
او به سنگ قبر قدیمی کنارشان نگاه کرد.
روی سنگ، همان نشان کلاغ حک شده بود.
الیزابت نزدیکتر رفت.
زیر نشان، نوشتهای قدیمی دیده میشد:
خاندان بلکوود
محافظان رازهایی که نباید آشکار شوند
الیزابت آهسته خواند.
«رازها...»
لوسیان نگاهش را از سنگ گرفت.
«حالا میفهمی چرا باید دور بمانی.»
اما الیزابت به جای ترس، فقط یک سؤال پرسید:
«لوسیان... تو دقیقاً از چی محافظت میکنی؟»
برای اولین بار، سکوت او طولانی شد.
و جوابش چیزی بود که الیزابت انتظارش را نداشت....
برای چپتر بعدی فالو کن
«از هیولایی که انسانها ساختند.»