من باز اومدم اینجا...
سر یه مسئله ای از دست خانوادم خیلی ناراحت شده بودم به طوری که بعد از گذشت چن روز باز هم نمیتونستم باهاشون طوری رفتار کنم که انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده...
نقش من تو خونواده اینطوریه که شخص مورد علاقه هیچکس نیستم ولی همه ازم انتظار دارن و همیشه میان سراغ من تا کاراشونو انجام بدم...
اون روز یه اتفاقی افتاد که فهمیدم اونا اونطور که من بهشون احترام میذارم برام احترام قائل نیستن فهمیدم به اون شکل که من دوسشون دارم دوسم ندارن فهمیدم تمام حرفای محبت آمیزشون فقط برا این بوده که مشکلشونو حل کنم...گرچه قبلا هم اینا رو میدونستم ولی اون موقع به بد ترین شکل ممکن بهم ثابت شده بود...
قبلا هروقت از دستشون ناراحت میشدم کل شبو گریه میکردم و فرداش حالم کاملا خوب میشد...
الان هرچقدر که گریه میکنم حالم خوب نمیشه که هیچ بدترم میشه...عصبانیتم ازشون کمتر نمیشه که هیچ بیشترم میشه...
آهان داشتم میگفتم...اون طبق معمول یادش رفته بود که من از دستشون ناراحت بودم و باز هم اومده بود سراغم تا مشکلشو براش حل کنم
نمیخواستم اون فرد قبلی باشم نمیخواستم هرچی که خواستو همون موقع براش فراهم کنم حس میکردم دیگه لیاقتشو نداره...
همین که دید عصبانیم و ایندفه نمیخوام هرکاری که گفتو انجام بدم حرف هایی بهم زد و به شکلی بهم توهین کرد که حتی نمیخوام اینجا و به شکل ناشناس بگمش...
به نظرتون کی بود که به بدترین شکل ممکن خوردم کرد؟حتی فکرشم نمیکنین
اون فرد بابام بود کسی که من تو این دنیا از همه بیشتر دوسش داشتم...حرفایی بهم زد که تا آخر عمرمم نمیتونم از یاد ببرمش
اومدم اینجا چون دیدم حالم بده هرچقد گریه میکنم بازم هست الان دیگه هیچ جوره نمیشه به قبل برگردم هرگز نمیتونم اون آدم قبلی بشم مگر اینکه فراموشی بگیرم یا اینکه بمیرم تا این کابوس تموم شه...
