قسمت دوم
حالا دیگر فهمیده بود دلیل جابجا شدن دبه های ترشی و اسباب اثاثیه های زیر زمین اجنه نیستند ،هم خیالش راحت شده بود و هم عصبانی بود.حسابی گوشمالیشان داد؛در زیر زمین هم با آمدن پدربزگ شش قفله کردند .
مادر بزرگ و پدربزرگ به سرشان زده بود نزدیک پاییزی دستی به سرو روی خانه و زیر زمین و حیاط بکشند و اساس های قدیمی و آت و آشغال هارا به قول خودشانجمع کنند و برای پاییز کمی چهره خانه را مرتب کنند .یک روز که مشغول جمع کردنو جابجا کردن کارتن ها و جدا کردن آشغال ها بودند،بچه ها بین کارتن های دورریختنی که بغل پدربزگ بود و داشت انهارا روی صندلی عقب ماشینش جا میداد متوجه جلد کتاب ماهی سیاه کوچولو شدند .انگار همه عالم و آدم پیش چشمشان تارشده بود .دنبال پدربزرگ دویدند ،التماس کردند که آن کارتن را داخل ماشین نگذارد اما صدایشان به پدربزرگ نمیرسید، فقط فریاد های مادربزرگ و مادرهایشان بودکه میگفتند:(شلوغ نکنید ،آرام بگیرید بروید توی خانه ببینم حالا برای چهار تکه آشغال شلوغ میکنند نکبت ها)
اما آن کتاب برای بچه ها آشغال نبود دنیایی بود رویایی و رنگ وارنگ از خیال.برای کسی مهم نبود انها تمام هوش و حواسشان را پیش آن کتاب ها جا گذاشتهبودند.کسی از بین بزرگتر ها نمیفهمید که داستان نصفه و نیمه و نرسیدن به سرانجام قصه چه قدر میتواند غم انگیز باشد.مثل این است که آدم خودش هم بلاتکلیفمانده ،انگار چیزی را گم کرده .
به نظرم حتی اگر انتهای داستان غم انگیز هم باشد ارزش به پایان رساندن را دارد آخر میفهمی که چه بر سرت می آید ،تکلیفت با خودت روشن است ،چه خوب چه بدهمه چیز را میدانی،اما کسی از بین بزرگتر ها اینها را نمیفهمید.
بچه ها روز ها و هفته ها رمقی برای بازی کردن نداشتند ؛حوصله ماندن در خانه پدربزرگ و مادر بزرگ و بستنی سنتی پر خامه های آخر هفته دایی نصرت را همنداشتند .فکرشان مانده بود پیش ماهی سیاه کوچولو .انگار همه زندگیشان با آن کتاب به سطل زباله رفته بود.