تمرین امروز ما (البته نه فقط برای نوشتن، که برای زندگی) تمرین خرق عادت و ایجاد تغییر در زندگی روزمره هست. راستش این موضوع تغییر عادت و پیشگیری از روزمرگی پیش از اینکه امروز تو کلاس نویسندگیمون به عنوان یک تمرین بهش نگاه کنم، مدتی بود ذهنم رو مشغول کرده بود و دلیل اون هم گذر بسیار سریع روزها و لحظات در این دوره از زندگیام هست که به نظرم بسیار سریعتر از اونی که بشه حتی متوجهش شد، عمر در حال گذره و نتیجه اون هم تکرار و شبیه بودن همه این روزها و لحظهها به همه…
موضوعی که چند روزی بود بهش فکر میکردم این بود که شاید بشه با ایجاد تغییری کوچک در رفت و آمد روزانه (به خصوص رفت و آمدم به محل کار) تغییری در این روزمرگی ایجاد کرد؛ راستش مدتیه دارم به اسکوترهای برقی فکر میکنم که میشه حتی به صورت مطمئن تو پیادهروها در مسیر آمد و رفت روزانه ازش استفاده کرد. ? این فکرم رو چند روز پیش خیلی جدی در جمع بعضی از همکارانم مطرح کردم و واکنش اونها به این موضوع کمی مرددم کرد… دلیل اون هم چیزی نبود جز: “اا… همکاران چقدر تعجب میکنند صبح تو رو با اسکوتر برقی ببیند اومدی و باهاش میپیچی تو پارکینگ… ?” البته این تصور ویراژ دادن با اون وسیله کوچک، خودم رو هم خندوند؛ اما همین باعث شد موضوع رو فعلن جدی نگیرم توی ذهنم. تا اینکه عصر امروز جملهای خوندم از ژان پل سارتر به این مضمون که: “بزرگترین خیانتی که انسان میتواند در حق خودش بکند، ترس از این است که دیگران دربارهاش چه فکری میکنند.“ همزمانی جالبی شد تمرین امروز، فکر جدیدم و جملهای که اتفاقی خوندم؛ (هرچند معتقدم در زندگی انسانها هیچ پدیدهای به طور اتفاقی روی نمیدهد؛ فقط باید به پیام اون رویداد توجه کرد.)
نتیجه اخلاقی اینکه برم موضوع رو به لحاظ بودجهای بررسی کنم و صرف توجه یا نظر دیگران، ملاک تصمیمگیریهام نباشه… ??
پس تا درودی دیگر با اسکوتر، بدرود ?