ویرگول
ورودثبت نام
سارا مومنی
سارا مومنیمدیریت کسب و کار
سارا مومنی
سارا مومنی
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

چرا با انگیزه شروع میکنیم اما ادامه دادن سخت میشه؟

شکست بزرگ جمله‌ی: اگه بخوای، میتونی!
شکست بزرگ جمله‌ی: اگه بخوای، میتونی!

قرار نیست همه چیز تحت کنترل ما باشه؛ اما زندگی باید ادامه پیدا کنه

چند بار با کلی انگیزه برای خودت هدف گذاشتی، برنامه ریختی و مطمئن بودی این بار فرق داره اما چند هفته بعد دوباره همه‌ چیز نیمه‌کاره موند؟شاید مشکل همیشه کمبود انگیزه یا اراده نباشه. چند وقتیه زیاد به هدف گذاری فکر میکنم. به برنامه هایی که برای خودمون میریزیم، عادت هایی که میخوایم بسازیم و آینده ای که دوست داریم بهش برسیم اما هرچه بیشتر به زندگی واقعی نگاه میکنم، بیشتر به این نتیجه میرسم که یه بخش مهم ماجرا معمولا تو این حرف ها دیده نمیشه:

ما در خلأ زندگی نمیکنیم.

قرار نیست فقط بیدار بشیم، هدفمون رو بنویسیم، برنامه ریزی کنیم و به سمت موفقیت حرکت کنیم.

در همین بین ممکنه نگران بیکار شدن باشیم، نگران گرونی باشیم، نگران اجاره و پول پیش سال بعد خونه باشیم، با فشارهای محل کار دست و پنجه نرم کنیم، با دانشگاه و استاد و امتحان و پروژه درگیر باشیم و برای آینده مون تصمیم بگیریم؛ در حالی که خیلی از عوامل آینده اصلا دست ما نیست.

و با وجود همه اینها، باز هم صبح از خواب بیدار میشیم و باید روزمون رو شروع کنیم.

شاید برای همینه که جمله اگر بخوای، میتونی همیشه کافی نیست.

چون بعضی وقت ها واقعا میخوایم. خیلی هم میخوایم اما شرایط هم وجود داره. به نظرم پذیرفتن این موضوع به معنی ناامید بودن نیست؛ اتفاقا شاید یه جور واقع بینی باشه.

من خودم این روزها هم کار میکنم، هم دانشگاه دارم، هم برای آینده تلاش میکنم، هم ورزش میکنم و هم سعی میکنم چیزهای جدید یاد بگیرم. برای همین اخیرا کلاس دوبله هم ثبت نام کردم. کاری که مدت ها دوست داشتم تجربه کنم. در کنارش باید به مسائل مالی و آینده هم فکر کنم و بخشی از هزینه های زندگی رو هم مدیریت کنم.

و البته نگرانی بیکاری و اینکه اگر شرایط کارم تغییر کنه چی؟ هم گوشه ذهنم هست. یعنی در یک جمله:

همزمان هم دارم برای آینده تلاش میکنم، هم نگران آینده خودم هستم. فکر میکنم خیلی از آدم ها این روزها دقیقا همین وضعیت رو تجربه میکنن.

با این حال، نمیخوام تمام زندگی تبدیل به دویدن برای آینده بشه

این قسمت برای خودم مهمه.

چون اگر قرار باشه همیشه بگیم:

وقتی پولدار شدم...

وقتی شرایط بهتر شد...

وقتی شغل مطمئن پیدا کردم...

وقتی درسم تموم شد...

وقتی فلان مشکل حل شد...

بعد زندگی میکنم،

ممکنه بخش زیادی از زندگیمون صرف منتظر موندن برای زمانی بشه که شاید هیچ وقت دقیقا همون طور که تصور میکنیم نرسه.لذت بردن و تفریح کردن هم لزوما به معنی سفر گرون، خرید زیاد یا تفریحات عجیب نیست.

گاهی برای من یه کلاس جدید رفتن، پادکستی گوش دادن، باشگاه رفتن، یاد گرفتن یه چیز تازه، قهوه خوردن، چند ساعت حرف زدن با یه دوست یا حتی داشتن یه شب آروم، خودش بخشی از زندگی کردنه.

شاید تو شرایط فعلی خیلی از ما نتونیم هر چیزی که دوست داریم بخریم یا هر جایی که دوست داریم بریم اما شاید هنوز بتونیم چیزهای کوچیکی برای خودمون نگه داریم.

هدف گذاری برای من حالا معنای متفاوتی پیدا کرده

قبلا شاید فکر میکردم هدف یعنی:

میخوام به فلان نقطه برسم اما حالا بیشتر فکر میکنم هدف یعنی داشتن یه جهت، در حالی که میدونیم مسیر همیشه قابل پیش بینی نیست.

ممکنه برنامه ای که برای امسال داریم، شش ماه بعد دیگه منطقی نباشه.

ممکنه شرایط و توان مالی ما تغییر کنه.

ممکنه کارمون تغییر کنه.

ممکنه یه اتفاق غیر منتظره تمام برنامه هامون رو جابه جا کنه.

تو این شرایط شاید انعطاف پذیری به اندازه نظم مهم باشه.

اینکه بتونیم بگیم:

خب، این چیزی نبود که برنامه ریزی کرده بودم. حالا با شرایط جدید چی کار میتونم کنم؟

شاید موفقیت این روزها شکل ساده تری داشته باشه

برای یکی ممکنه یعنی پیدا کردن یه شغل بهتر.

برای یکی یعنی تموم کردن دانشگاه.

برای یکی یعنی اینکه بتونه کمی پس انداز کنه و شده ۳۰ سوت طلا بخره.

برای یکی یعنی مستقل تر شدن.

برای یکی یعنی یاد گرفتن یه مهارت جدید.

و برای یکی دیگه شاید فقط این باشه که با وجود تمام فشارهایی که داشته، هنوز برای خودش چیزی ساخته و از زندگی کاملا کنار نکشیده.

من فکر نمیکنم لازم باشه همه چیز رو تحت کنترل داشته باشیم.

زندگی همیشه ناپایدار و نامشخصه و ما آدم ها هم همیشه دنبال امنیتیم. امنیت شغلی، امنیت مالی حتی امنیت توی رابطه عاطفی و... اما واقعیت اینکه هیچ کدوم از اینها همیشه و صددرصد تضمین شده نیست.

هر اتفاقی ممکنه تو اقتصاد، شرایط جامعه یا زندگی شغلیمون فردا بیفته اما شاید بتونیم روی چند چیز کوچیک کنترل داشته باشیم:

روی اینکه چه چیزی یاد میگیریم.

روی اینکه برای آینده خودمون، هرچند کوچیک، چه قدمی برمیداریم.

روی اینکه با پولی که داریم، هرچند کم، چطور رفتار میکنیم.

روی اینکه چطور از خودمون مراقبت میکنیم.

و شاید مهم تر از همه، روی اینکه در میان تمام این فشارها، خودمون رو کاملا فراموش نکنیم.

قرار نیست همه چیز عالی باشه. قرار نیست همیشه انگیزه داشته باشیم. قرار نیست همیشه طبق برنامه پیش بریم.

گاهی فقط باید برنامه رو دوباره تنظیم کنیم و ادامه بدیم. شاید این روزها خیلی از ما انتخاب نکرده باشیم که تو چه شرایطی زندگی کنیم اما هنوز میتونیم انتخاب کنیم که تو همین شرایط، تا جایی که از دستمون برمیاد، چه زندگی ای برای خودمون بسازیم.

نه یه زندگی بی نقص فقط یه زندگی که با وجود تمام مسئولیت ها و نگرانی ها، هنوز جایی برای خودمون هم وجود داشته باشه. شاید ناچاریم ادامه بدیم اما امیدوارم یادمون نره که:

ادامه دادن، فقط زنده موندن نیست.
گاهی یعنی هنوز برای ساختن، یاد گرفتن و زندگی کردن جا باز کنیم.

شما این روزها بیشتر درگیر کدوم بخشید؟

ساختن آینده، نگرانی از آینده یا پیدا کردن جایی برای زندگی کردن تو همین امروز؟

خود شناسیرشد فردیهدف گذاریانگیزهزندگی
۱
۴
سارا مومنی
سارا مومنی
مدیریت کسب و کار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید