من سارا کرمانی هستم!
از وقتی یادم میآید راجع به همه چیز نظر داشته ام و راجع به همهچیز فکر میکردم و درگیر فلسفهی همهچیز میشدم. در روایت است که وقتی کودکی بیش نبودم، در سنین پیش از دبستان، در سفری به ساحل دریای خزر، گوشماهی جمع نکردهام چون میگفتم اگر من جمع کنم به بقیهی بچهها چیزی نمیرسد. خلاصه که وی از کودکی فلسفی میاندیشید!
زمانی که وبلاگنویسی رونق داشت وبلاگی داشتم و مینوشتم.
وبلاگ نویسی که جایش را به شبکهی اجتماعی داد کمی اصرار کردم بر نوشتنهایم در وبلاگ کمی هم به سمت فضای مجازی کشیده شدم. پاک شدن اطلاعات بلاگفا برای همیشه من را از آنجا منزجر کرد و بعید است دیگر دلم با آن صاف شود! اینستاگرام و دیگر فضاهای مجازی هم هیچ وقت به من حس آزادانه صحبت کردن را نداد. همیشه هر چه گفتم، مجبور به جواب پس دادن به عالم آدم شدم و به انزوا و بسنده کردن به عکسهای ژورنالی و تک جملههای گنگ و نامفهوم روی آوردم.
اینجا میخواهم بنویسم. از هر آنچه به ذهنم میآید و میرود. از غصه خوردن برای خشکی هامون و بررسی سیر تحول معنویت در جامعه و هیجان خرده عادتهایی که آنها را تغییر میدهم و نتیجهاش را میبینم که شاید شبیه یادداشتهای مجله موفقیتی و انگیزشی به نظر برسند.
هر آنچه میگویم چیزی است که آن را زندگی میکنم. سعی میکنم اگر انتقادی میشود بشنوم و بهترین استفاده را بکنم اما مخالفتها را بر نخواهم تابید و جماعت کلن همیشه ایرادجوی طلبکار را به همان اینستاگرام حواله میدهم تا کامنتهای نقادانهی غیرسازندهی خود را آنجا حسابی خرج کنند و امیدوارم اینجا کنج امنی بیایم که حرفهایم را بدون اینکه بدهکار کسی باشم بزنم.