اردیبهشت ۹۷، حوالی با نیمهی شعبان، در زمان برگزاری یک کلاس کاملن تخصصی، در دانشکدهی ریاضی استاد نازنین ما شروع کرد دربارهی قرآن صحبت کرد. فحوای کلامش این بود که از قرآن باید توقع داشت که پاسخ سوالات ما را بدهد. هر گونه سوالی که دربارهی دین داریم را از قرآن بپرسیم و انتظار پاسخ داشته باشیم. بعد از کلاس از استاد راهنمایی خواستم که راهی را نشان بدهد که بتونم این فهم را از قرآن به دست بیاورم. استاد هم مدرسه قرآن و عترت دانشگاه تهران را معرفی کرد که کتابهای زیادی هم چاپ کرده اند و دورههای متخلفی در دانشگاه های مختلف برگزار میکنند.
چند وقت بعد سر کلاس تدبر در قرآن مدرسهی قرآن که در کانون قرآن دانشگاه برگزار میشد حاضر شدم. تدبر در سورهی حدید. تدبر در این سوره مثل برق سهفازی بود که به من وصل شده بود و من را تکان داد.
سه روز کامل از شدت احساسی که براثر حضور در محضر سورهی حدید تجربه کردم منقلب بودم. فقط روی تخت دراز کشیده بودم و عمیق فکر میکردم که باید چه کنم که از زمرهی منافقان که در سوره توصیف شده نباشم. از آنهایی که روزی از مومنان ملتمسانه نور طلب میکنند ولی در ظلمت هستند. خود سوره در مقابل نفاق، انفاق را قرار داده. به فکر افتادم که بگردم دنبال راهی برای انفاق. انفاق در کلمه، یعنی پر کردن سوراخ. هر گونه سوراخی در هر سیستمی ایجاد شود. هر کسی که آن سوراخ را پر کند انفاق کرده. انفاق به معنی بخشیدن یک مال به یک فردی که نیازی دارد هم مصداق همین کار است.
چند وقتی بود که حاج آقا قاسمیان، روحانی مسجد دانشگاه، به دنبال تشکیل گروههایی بود برای محرومیتزدایی. بعد از سه روز که توانستم از جایم بلند شوم رفتم سراغ حاج آقا. بعد از یکی از جلسات تفسیر قرآنش ازش یک وقت حضوری گرفتم. پنجشنبه ساعت ۱۰. آمد. سوالاتی پرسید از این که چه جور کار خیری مد نظر دارم. کار اجرایی؟ کار ستادی؟ بخشیدن پول؟ ... گفت یک جایی وجود دارد به نام «سایه دات آی آر» برو در آنجا خودشان بقیهش را راهنمایی می کنند.
شمارهی مسئول منابع انسانی سایه را برایم فرستاد. رفتم سایه.
و اینجا آغاز رویش بود...