فیلم های کلاسیک اغلب از سبک های مورد علاقه عاشقان واقعی سینماست. اگر از دوستداران فیلم های سبک کلاسیک هستید در ادامه این مطلب همراه ما باشید.

تماشا کردن فیلم های صامت چاپلین، سبک های ترسناک و دلهره آور هیچکاک، نقش آفرینی های درخشان نورمن در کمدی های فوق العاده و تکرار نشدنی خود، تماشای معصومیت و درخشش آدری هیپورن در درام های بیلی وایلدر و جادوی کارگردانی و چیدمان میزانس های بی نقص ویلیام وایلر یک عاشق واقعی سینما را طلب می کند. اگر شما نیز مانند من از دنبال کنندگان و علاقه مندان به سینمای کلاسیک هستید، توصیه می کنم این مطلب را تا انتها بخوانید. من قصد دارم بهترین فیلم های کلاسیک تاریخ سینما را بدون هیچ ترتیبی به شما معرفی کنم.

«عشق در بعد از ظهر» (Love in the Afternoon) محصول سال 1957 به کارگردانی بیلی وایلدر و با بازی گری کوپر و آدری هپبورن است. بیلی وایلدر باری دیگر پاریس را برای مکان قصهاش انتخاب کرده و این بار داستان دختری را پی میگیرد که پدرش کاراگاه است اما نه یک کاراگاه معمولی. کیسهای این کاراگاه مردهاییاند که به خیانت کردن همسرانشان مشکوکاند و به این کارآگاه پول میدهند تا تحقیق کند که شک آنها مطابق با واقعیت است یا خیر. تا آنکه یک مورد توجه دختر کاراگاه را جلب میکند و تلاش او برای مخفی کردن خیانت یکی از مراجعین را در پی دارد اما قضیه به همینجا ختم نمیشود و دختر خود را عاشق مردی میبیند که عامل خیانت یک زن به شوهرش است. عشق در بعد از ظهر کمتر از دو فیلم قبلی کمدی اما همچنان لذت بخش و سرگرم کننده است که ارزش حداقل یکبار دیدن را دارد. در اینجا هم با آنکه موضوع فیلم راجعبه خیانت است اما موضع فیلمساز و دوربینش همراه با آن نیست بلکه ضد خیانت و در تکریم تشکیل خانواده و عشق است.

فیلم «بعضیها داغش را دوست دارند» (Some Like It Hot) محصول سال 1959 فیلمی کمدی رمانتیک به کارگردانی بیلی وایلدر و با بازی جک لمون، تونی کرتیس و مریلین مونرو است. این اثر به عنوان برترین فیلم کمدی تاریخ سینما به انتخاب بنیاد فیلم آمریکا شناخته شده است. جک لمون و تونی کرتیس که دو نوازندهٔ فقیرند که بهطور تصادفی شاهد تصفیه حساب گانگسترها و کشتار روز سن والتین میشوند. از آنجا که گانگسترها نباید شاهدی برای خود باقی بگذارند تصمیم به قتل آن دو میگیرند پس دو نوازنده مجبور به فرار از دست گانگسترها، آن هم به کمک لباس زنانه میشوند و خود را جای ۲ نوازندهٔ ساکسیفون و بیس زن جا میزنند. در این مسیر هر دوی آنها عاشق مرلین مونرو که یکی از نوازندگان این گروه است میشوند و رقابتی بین آن دو برای جلب کردن توجه مونرو به خود ایجاد میشود.

کازابلانکا ( Casablanca) فیلمی رمانتیک از سینمای آمریکا است که بر مبنای نمایشنامهای بر روی صحنه نرفته از مورای بورنت و جان آلیسون به نام «همه به کافه ریک میآیند» و با کارگردانی مایکل کورتیز در سال ۱۹۴۲ تولید شدهاست. ستارگان این فیلم هامفری بوگارت، اینگرید برگمن و پل هنراید هستند و کلود رینس، کنراد وایت، سیدنی گریناستریت، پیتر لوری و دولی ویلسون نیز در این فیلم بازی کردند. کازابلانکا یکی از بهترین فیلم های عاشقانه تاریخ سینما از نظر مخاطبین و منتقدین لقب گرفته است.
کازابلانکا ماجرای عاشقانهای را در گیرودار جنگ دوم جهانی و دربارهٔ بحران پناهجویان. به تصویر میکشد و در یک کلام، داستان مردی است که میان «عشق و انسان خوب بودن» در حال در هم شکستن است. او باید بین «عشق به زن مورد علاقهاش» و «کمک به فرار مبارز چکی از دست حاکمیت وابسته به فرانسه ویشی در جهت مبارزه با نازیها» تنها یکی را انتخاب کند.

رستگاری در شاوشنک (The Shawshank Redemption) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر درام به نویسندگی و کارگردانی فرانک دارابونت و بازی تیم رابینز، مورگان فریمن، باب گانتون محصول سال ۱۹۹۴ توزیع شده توسط شرکت آمریکایی کلمبیا پیکچرز است. این فیلم براساس داستان کوتاهی از استیون کینگ به نام «ریتا هیورث و رستگاری در شاوشنک» ساخته شدهاست و در آن رابینز در نقش اندی دوفرین و فریمن در نقش الیس «رد» ردینگ بازی میکنند.
در مراسم جایزه اسکار سال ۱۹۹۴ این فیلم نامزد هفت اسکار شد (بهترین فیلم، بهترین بازیگر–مورگان فریمن، بهترین فیلمنامه، بهترین فیلمبرداری، بهترین تدوین، بهترین موسیقی فیلم، و بهترین صدابرداری) اما موفق به بردن هیچیک نشد.

سکوت برهها (The Silence of the Lambs) یک فیلم دلهرهآور ترسناک روانشناختی به کارگردانی جاناتان دمی محصول سال ۱۹۹۱ ایالات متحده آمریکا است که بازیگرانی همچون جودی فاستر، آنتونی هاپکینز و اسکات گلن در آن به ایفای نقش پرداختهاند. فیلم بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ توماس هریس (۱۹۸۸ میلادی) ساختهشده و به هانیبال لکتر، نابغهٔ روانپزشکی، آدمخوار و آدمکش زنجیرهای میپردازد.
در این فیلم، کلاریس استارلینگ، کارآموز جوان افبیآی توسط جک کرافورد مأموریت مییابد که با هانیبال لکتر گفتگو نماید، زیرا ممکن است بتواند به آنها در پیدا کردن بیل بوفالو که آدمکشی زنجیرهای است و پوست قربانیانش را از تن جدا مینماید، کمک نماید.
سکوت برهها در ۱۴ فوریهٔ ۱۹۹۱ میلادی اکران شد و ۲۷۲٫۷ میلیون دلار فروش داشت، در حالی که بودجهٔ فیلم ۱۹ میلیون دلار بود. این فیلم سومین فیلمی است پس از در یک شب اتفاق افتاد و دیوانه از قفس پرید که برندهٔ همهٔ ۵ شاخهٔ اصلی جایزهٔ اسکار شد: بهترین فیلم، بهترین بازیگر نقش اول مرد، بهترین بازیگر نقش اول زن، بهترین کارگردانی، و بهترین فیلمنامه اقتباسی. همچنین نخستین (و تاکنون تنها) فیلم برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین فیلم در ژانر ترسناک است و نیز، پس از جنگیر در سال ۱۹۷۳ میلادی و آروارهها در ۱۹۷۵ میلادی، سومین فیلم از این نوع است که برای دریافت این جایزه نامزد شدهاند.

“درهی من چه سرسبز بود” تمامی مولفههای یک فیلم جان فوردی را دارد؛ خانوادهای گرم و صمیمی به عنوان محور اصلی فیلم حضور دارد و مرکز همهی اتفاقات مهم فیلم است، خاطرات نوستالژیکی را میبینیم که مرز بین خیال و واقعیت را میشکافند، شخصیتهای اصلی داستان در راستای همان سفر همیشگی راه میافتند و به مقاصد نامشخصی رهسپار میشوند و در نهایت تجربیات زیستی مولف خودش را تمام و کمال در این شاهکار به رخ میکشد.
موفقترین آثار سینمایی، آنهایی هستند که زندگی را به ما عرضه میکنند. در دنیایی خیالین و دور از واقعیت و در میان شخصیتهایی که وجود خارجی ندارند، این مخاطب است که خود و انسانیت خود را بازمییابد. یا به قولی دیگر “ما نمیخواهیم از زندگی بگریزیم که به نوعی به دنبال آنیم” بلکه به دنبال تجربهی زندگی در سینما هستیم. حالا هر چقدر که زندگی روزمره ساده به نظر میرسد، نقش بستن آن بر یک پردهی نقرهای کاری است بس بزرگ که احساس میخواهد و بینش عمیق و تجربیات غنی. و این سه یکجا در “درهی من …” جمع شدهاند.
در پایان فیلم، جایی که هیو آخرین خاطرات خوش باقیمانده را به یاد میآورد، اتفاق عجیبی میافتد! صحنههایی را میبینیم که در طول فیلم هیچگاه شاهدشان نبودیم و بالعکس، بعضی از آنها با متن فیلم مغایرت دارند. اما “چه کسی میخواهد بگوید که چه چیزی واقعی است و چه چیزی نیست؟”. و این موضوع هم کمترین اهمیتی برای مخاطب ندارد چرا که لذت این خاطرات، آن قدر شیرین است که ترجیح میدهیم آن را به عنوان بخشی از خاطرات هیو بپذیریم و باور نکنیم که این لحظات خوش، تنها زاییدهی ذهن او است. تا زمانی که زندگی جریان دارد، “درهی من چه سرسبز است” هم هست و آیینهوار، زندگی و حیات را به ما هدیه میدهد.

احتمالا پدرخوانده یکی از معدود آثار این لیست باشد که مخاطب خاص و عام را با هم راضی میکند و توسط میلیونها سینما دوست در سراسر جهان دیده و تحسین شده. این اثر برجسته فرانسیس فورد کاپولا را میتوان یکی از بهترین نمونههای ساخته شده در حوزه فیلمهای جنایی دانست. فیلمی که سوای مضمون جنایی در مفهومپردازی سینمایی عشق، خانواده، جاهطلبی و خواست قدرت و چندین مفهوم کلیدی دیگر بسیار موفق عمل کرده است.
به شکل کلی مجموعه پدرخوانده به عنوان یک سهگانه موفق (برخلاف بسیاری از مجموعه فیلمها که در آن شاهد افت محسوس مجموعه هستیم) شناخته میشود؛ با این وجود بسیاری از منتقدان باور دارند که بهترین و موفقترین فیلم این مجموعه اولین فیلم پدرخوانده است که در سال ۱۹۷۲ ساخته شد. بازی خیرهکننده مارلون براندو در کنار آلپاچینو و جیمز کان، فیلمنامه بینقص، موسیقی معروف فیلم و کارگردانی ظریف و دقیق کاپولا این اثر را به یکی از فیلمهای جاودان و فراموشنشدنی تاریخ سینما بدل کرد.
همانطور که گفته شد یکی از ویژگیهای فوقالعاده پدرخوانده که آن را تا این حد ماندگار کرده چندلایه بودن این فیلم است؛ فیلمی که برای مخاطب عام سینما سرگرمکننده است و او را راضی از سالن بیرون میفرستد و برای مخاطب جدیتر هم اثری است درگیرکننده و تاثیرگذار.
البته اگر بخواهم لیستی از آثار شاخص و درخشان سینمای کلاسیک را در این مقاله بیاورم، خواندن آن از حوصله خارج خواهد شد. در این جای آثای چون جویندگان اثر جان فورد، هفت سامورایی اثر آکیرا کوروساوا، عصر جدید اثر چارلی چاپلین و شاید ده ها عنوان دیگر خالی باشد. شما از دوست داران فیلم های کلاسیک هستید؟ جای کدام اثر مطرح سینما را در این لیست خالی میبینید؟ نظرات خود را در قسمت کامنت ها با من و و سایر مخاطبین درمیان بگذارید.