Leonor در سال ۱۹۰۷ در بوینس آیرس متولد شد، مادر او ایتالیایی Malvina Braun با پدرش، Herminio Fini، تاجر ثروتمند آرژانتینی-ایتالیایی ازدواج کرد. آنها پس از ازدواج برای شروع زندگی مشترکشان به آرژانتین رفتند. پدرش مرد خوش پوش و ثروتمندی بود، اما رفتار مستبدانه و عقاید شدید مذهبیاش سبب نارضایتی مادر لئونور شد. همین موضوع باعث شد ازدواج آنها آنقدرها طول نکشد و پس از تولد فینی، پدر و مادرش از یکدیگر جدا شدند.
مادر وی به Trieste ایتالیا بازگشت و به تنهایی و مستقل او را بزرگ کرد. فینی از همان دوران کودکی همانند مادرش سبک زندگی بوهو و خودمختار را برای خود انتخاب کرده بود. او برخلاف دختران سنتی عصر خود به علت سرکشی عمیقی که داشت، مدام چیزهای مختلف را تجربه میکرد. اما این خصوصیات او کمی برایش دردسرساز بود و به علت عدم توانایی در رعایت قوانین مدرسه خیلی زود، باعث اخراج او از مدرسه شد.
این هنرمند سورئال در دوران نوجوانی به خاطر مبتلا شدن به یک بیماری چشمی، مجبور بود مدتی طولانی چشمانش را با باند ببندد. بعد از بهبود، دید متفاوتتری نسبت به اطرافش و علاقه زیادی به آناتومی بدن پیدا کرد. همیشه دوست داشت با خلاقیت و هنر بصری خود اندامها را به تصویر بکشد.

استایل این هنرمند همانند کاستومهای تئاتر مفهوم خاصی را در برداشت و او همیشه رنگ موهایش را به رنگ آبی، نارنجی، قرمز یا طلایی میکرد. به خاطر پوشش لباس پسرانهای که در دوران کودکی به تن میکرد و علاقه زیاد او به استایل آقایان باعث شده بود که به جنسیت در پوشش اعتقادی نداشته باشد. البته اغلب با مادرش بر سر استایل و سبک زندگی فتوریست او (رفتار و عقاید آیندهگرایانه و جلوتر از عصر خودش) بحث و جدل داشتند. چون مادر لئونور تصور میکرد او باید همانند دختران دیگر رفتار کند و سنتی لباس بپوشد.
Fini با لباسهای متفاوت مردانه و بوتهایی که با پرهای سفیدی تزئین شده بود در مهمانیها شرکت میکرد. استایل غیرمعمول این هنرمند شامل لباسهای عجیب و غریب، ماسک و جواهرات لوکس و با ظاهری فراتر از واقعیت بود. فینی از جمله هنرمندانی بود که خود را به صورت برهنه برای مدل عکاسی جلوی لنز دوربین قرار میداد و مرتبا خود را درون نقاشیهایش تجسم میکرد و به تصویر میکشید. عدهای به خاطر نقاشیهای این هنرمند فمینیست از اندام برهنهی زنان و روابط بین آنها خرده میگرفتند.
Cartier-Bresson، یکی از عکاسان تاثیرگذار آن دوره که علاقهی زیادی به نقاشی سورئالیستی داشت؛ از طرفداران لئونور بود. عکسی که او در استخر از لئونور گرفت بعدها، در سال ۲۰۰۷ به قیمت ۳۰۵،۰۰۰ دلار فروخته شد و این اثر بالاترین قیمت از آثار کارتیه برسون در حرفه عکاسیش بود.

از این هنرمند همیشه به عنوان زن خود ساخته یاد میکنند به خاطر اینکه در زندگی عقیده داشت باید برای گرفتن حق زنان شورش کرد. لئونور در طول زندگیاش قوانین خاص را ایجاد کرد و زندگی خود را خارج از آنچه در آن زمان از زنان انتظار میرفت، انجام میداد. به او چنان اجازه آزادی داده شده بود که اکثر افراد حتی امروز نمیتوانند آن را تجربه کنند.
او به عنوان زنی سرکش و مستقل سورئالیستی در دوران خود شناخته بود و بسیاری از نظر ظاهری او را بلند قد و چشم نواز با چشمانی بسیار عجیب شبیه به گربه توصیف میکردند. لئونور فینی که یک فمنیست معروف بود، اگرچه در طول زندگیش با دو مرد زندگی میکرد که یکی دوست صمیمیاش و دیگری معشوقه او (Max Ernst)، اما همیشه از ارتباط با آنها در آرامش به سر میبرد.
Fini زنی بود که به Persian Cat علاقه زیادی داشت. در سن ۸۰ سالگی تقریبا با گربههای زیادی در آپارتمان کوچک خود در پاریس زندگی میکرد و همچنان به نقاشیهای مفهومیاش میپرداخت. آنچه که هنر لئونور را منحصر به فرد میکرد، این بود که هیچ آموزش حرفهای و آکادمیک در زمینهی نقاشی و طراحی مد نداشت و از ابتدای کودکی استعداد او شکوفا شد. میراث لئونور فینی، نقاشیهای زرق و برقدار و گاهی دلهرهآور بود که نشانهی علاقهی وافر او به کاوش و بهرهبرداری از توانایی هنریاش بود.

Fini از همان دوران نوجوانی شیفتگی عجیبی نسبت به نقاشی داشت. در کل نقاشیهای او بیشتر طراحی در زمینه آناتومی زنان بود. او به خاطر موقعیت شغلی مادرش با سردخانه ارتباط زیادی داشت. علاقهی زیاد او به آن مکان و اجسام مردگان، منبع عجیب الهام او برای نقاشیهایش شد و دردسر پیدا کردن مدل زنده برهنه را برای او کم میکرد. بسیاری از نقاشیهای فینی زنان را در موقعیتهای قدرتمند یا در زمینههای بسیار جنسیتی نشان میداد.
لئونور هیچگونه آموزش هنری رسمی نداشت، با این حال او با شیوههای سنتی رنسانس Renaissance و مانریستی Mannerist (از نظر سبک شناسی، مانیریست شامل رویکردهای متفاوتی است که تحت تأثیر آرمانهای هماهنگ مرتبط با هنرمندانی مانند Leonardo da Vinci ،Raffaello Sanzio و Michel-Ange اولیه قرار گرفت) در ایتالیا آشنا شد. هنگامی که او ۱۷ ساله بود، تعدادی محدود از نقاشیهایش را در یک گالری در Trieste به نمایش گذاشت و از او در خواست شد، که از چهرههای برجسته در میلان نقاشی کند، جایی که او اولین نمایش خود را در گالری Barbaroux در سال ۱۹۲۹ برگزار کرد.
این هنرمند سورئال نه تنها به طراحی لباس شخصیتهای ۸ فیلم پرداخت و جلوهی بصری زیبایی را به نمایش گذاشت. بلکه او یک نویسنده و منتقد خلاق درمورد هنر و مد بود. به همین خاطر جدا از طراحی لباس فیلم و تئاتر، طراحی صحنه و دکور مبلمان به سبک انتزاعی و سورئال، به تالیف سه کتاب رمان به نامهای Rogomelec ،Contes pour enfants velu Moumour ،Oneiropompe پرداخت.

ارتباط لئونور فینی با هنرمندان سورئالیست
او در سال ۱۹۳۱ برای مدت کوتاهی به میلان نقل مکان کرد. در آنجا با کار هنرمندان زیادی همچون Carlo Carrà (نقاش ایتالیایی و شخصیت برجستهی جنبش آیندهگرایی بود که در آغاز قرن بیستم در ایتالیا شکوفا شد) و Giorgio de Chirico (هنرمند و نویسنده ایتالیایی که متولد یونان بود. در سالهای قبل از جنگ جهانی اول، با تاسیس جنبش هنری scuola metafisica بر سوررئالیستها تأثیر عمیقی گذاشت.) آشنا شد که بسیاری از کارهای او را تحت تأثیر قرار دادند.
سپس لئونور فینی در سال ۱۹۳۲ به پاریس رفت و موقعیت هنری دیگری برای او رقم خورد. او همچنین Paul Éluard (شاعر و یکی از بنیانگذاران فرانسوی)، Max Ernst (نقاش آلمانی)، Georges Bataille (فیلسوف و محقق هنری فرانسوی)، Henri Cartier-Bresson (عکاس مشهور فرانسوی)، Picasso (نقاش و طراح تئاتر اسپانیایی)، André Pieyre de Mandiargues (نویسنده فرانسوی) و Salvador Dalí (هنرمند اسپانیایی)، همگی از هنرمندان سبک سورئالیسم، را شناخت و توانست روابط کاری خود را در آنجا گسترش دهد.

در سال ۱۹۳۱ او برای مدت کوتاهی به میلان و سپس به پاریس نقل و مکان کرد. در آنجا این نقاش و طراح در سن ۲۴ سالگی به خاطر جاه طلب بودن، خیلی زود به یکی از اعضای جدا نشدنی محافل اجتماعی و هنری پاریس تبدیل شد. لئونور شخصیت پر زرق و برقی داشت و او به ویژه در شیوه طراحیهای صحیح و خاص برای کاراکترهای تئاتر شناخته شده بود .این هنرمند فمینیست از سن پایین وارد دنیای سورئالها، هنر و مد فرانسه شده بود و شاید به دلیل موقعیت اقتصادی و موارد دیگر همچون اسکیا پارلی که قبل از او خود را به دنیای طراحی انتزاعی و فرا واقعگرایانه رسانده بود، به شهرت نرسید. اما نمیتوان جسارت او در به نمایشگذاشتن تصویرسازیهایش را نادیده گرفت.
هنر فینی، هر شخص را لزوما نه تنها از نظر مضمامین جنسیتی آشکار، بلکه از لحاظ مدرنیته شوکه خواهد کرد. کانسپت هنر لئونور فینی، او را در سال ۲۰۱۹ در بالاترین سطح آوانگارد قرار داد و روی دیگری از هنر نوگرایانه و پیشرو او نسبت به عصر زندگی خود را به نمایش گذاشت. این طراح سورئال با عقاید فمینیستیاش از اینکه اغلب هنرهای تجسمی به سبک مانریسم در رم باستان نمایشی از بدن برهنه مردان بوده است، اعتراض داشت. معتقد بود هیچ اشکالی ندارد ما هنرمندان، هنجارشکنی کنیم و طبیعت اندام زنان را با خلاقیت ذهنی به تصویر بکشیم.

Leonor Fini، اولین نمایشگاه بزرگ خود را در سال ۱۹۳۶ در نیویورک در گالری Julian Levy بر پا کرد. فینی نسلی از هنرمندان پاریسی قبل از جنگ و در جنبش سوررئالیست بسیار مهم بوده است. هرچند به خاطر جامعه مردسالار آن زمان، گاهی اوقات به نفع معاصران مرد خود نادیده گرفته میشد. اما در سال ۱۹۴۳ ، فینی در نمایشگاه نمایش Peggy Guggenheim’s توسط ۳۱ زن در گالری هنر این قرن در نیویورک گنجانده شد.
در لندن، او در Kaplan gallery در سال ۱۹۶۰ و در Hanover Gallery در سال ۱۹۶۷، آثارش را به نمایش گذاشت. در تابستان ۱۹۸۶ با رویکرد گذشتهنگر در موزهی لوکزامبورگ در پاریس نمایشگاهی برگزار شد که روزانه بیش از ۵۰۰۰ نفر را به خود جلب میکرد. این نمایشگاه با ۲۶۰ اثر برای ادای احترام به بسیاری از راههای هنری و خلاقانه که وی در طول زندگی خود طی کرد؛ شامل آبرنگ و نقاشی، طراحی لباس تئاتر و ماسک بود.
برای خواندن ادامهی این مطلب از لینک زیر وارد سایت کمدسارک شوید.
https://mag.sarak-co.com/leonor-fini-artist-biography/