ما در این مقاله (که در راستای یکی از مقالات گذشته کمد به نام “مد تطبیقی و لباسهای سازگار برای افراد با معلولیت جسمی”) به این مساله خواهیم پرداخت که نه تنها وارد شدن همهی افراد با انواع مختلف اندام چقدر بر اساس اصول اخلاقی است، بلکه سود اقتصادی آن چقدر است؟ لباسی که توسط ما پوشیده میشود، در مورد شخصیت ما به دیگران میگوید. صنعت مد که صنعتی است با درآمدی بالغ بر 2.5 تریلیون دلار همهی افراد در دنیا را تحت تاثیر قرار میدهد. دنیای مد در 15 سال اخیر جهانی و در اکثر کشورهای پیشرفته و در حال توسعه به شکل امروز در آمد. این اتفاق باعث شد دنیای مد جابهجاییهای ارزشی زیادی چه از نظر تولید و چه از نظر ارزشهای اخلاقی را شاهد باشد. در راستای وارد کردن افراد مختلف به این صنعت باید گفت که اشخاص زیادی تلاشهایی به اشکال گوناگون انجام دادهاند که یکی از آنها شینید برک (Sinead Burke) است که در مورد او و تاثیراتش در دنیای مد در 5 سال اخیر اشاره خواهیم کرد.

شینید برک (Sinead burke) دختری است که از کودکی علاقهی بسیار زیادی به صنعت مد داشت. اما به خاطر قد و مدل اندامش (1.04متر) در صنعت مد جایی نداشت. او هدفی برای زندگیش داشت و برای آن شروع به جنگیدن کرد و با راه اندازی یک بلاگ که به سخنرانی در یک برنامه TED در سال 2016 منتهی شد باعث شد که همه او را بشناسند. شینید دختری 30 ساله، اصالتا ایرلندیست. او نویسنده، معلم، فعال حقوق توانیابان و پادکستر است. سخنرانی TED او با عنوان “چرا طراحی لباس باید برای همهی افراد باشد؟” بود و همچنین وی متصدی سازمان مشاورهی “دنیا از زاویهای نوین” است. وظیفهی این سازمان کار کردن روی بالا بردن استانداردهایی برای دسترسی و خدمات به توانیابان است، تا دنیایی منصفانه و قابل دسترس برای همه طراحی شود.
شینید یک شعار دارد و آن هم بسیار ساده است: “دنیا باید برای همه باشد.”
شینید دربرنامهی Kelly Clarkson در سال 2020 میگوید: ” من اگر در حال حاضر در هر مرحلهای از موفقیت هستم به این دلیل است که خانوادهام من را دوست دارند و به شدت توسط آنها درک شدهام. من سه خواهر و یک برادر دارم و فرزند اول خانوادهای هستم که همهی آنها قد عادی دارند. فقط پدرم از لحاظ قدی مثل من است و حضور او در زندگی من بسیار عالی و تاثیرگذار بود، چون از لحاظ ظاهری ما شبیه هم هستیم و این کمک بزرگی به بهبود کیفیت زندگی من کرده است، چرا که او به شدت شخصیت جالبی دارد.”
من به عنوان یک معلم مدرسهی راهنمایی زندگی کاری خودم را آغاز کردم، و از همان زمان ایدهی این بلاگ به سرم زد. به نوشتن دربارهی هر چیزی که خودم دوست داشتم در آن را شروع کردم. مثلا یک بار درمورد Cate Blanchett در مراسم اسکار نوشتم. به دلیل علاقهی درونی من به صنعت مد، به عنوان یک بانوی توانیاب، اگر روبه روی شما بنشینم و لباسی زیبا پوشیده باشم که شمارا تحت تاثیر قرار بدهد و از کالکشنی جدید باشد، شما به من خواهید گفت: “لباست خیلی جالب است” و همچنان صنعت مد هرگز اشخاصی مثل ما را در نظر نمیگیرد. من به عنوان خواهر بزرگتر همیشه خواهرهایم را به خرید میبردم و وقتی آنها کفش پاشنهدار برمیداشتند، من از مغارهدار میخواستم که به من هم از آن کفش بدهند، جوابی همیشگی این بود که ما این کفش را به سایز شما نداریم و من فکر کردم که این مساله به شدت غیرمنصفانه است. نه فقط به این خاطر که من به این صنعت علاقه دارم، بلکه چون هر کدام از ما میخواهیم لباس بپوشیم. چون پوشش بخشی از شخصیت ماست، بدن ما را لمس میکند. این دلایل من را به سمت سخنرانی در TED برد و خواستم که دنیا را با این طرز فکر متحول کنم و بعد از آن عکس من روی مجلهی ووگ رفت.”

او میگوید: “حضورم در Met gala برای من اینگونه بود که نه تنها خودم یا اشخاصی مثل خودم هستند را در آنجا معرفی میکردم بلکه ناتوانیهای افراد را در شکل کلی به نمایش میگذاشتم. چون معمولا آنها در بخشی از مکالمات روزمره نیستند. حتی وقتی که در مورد تنوع انسانها و شمول همگان صحبت میکنیم. ناتوانی فقط آن کلمه یا چیزهایی که ما در مورد آن صحبت میکنیم نیست. چون این مساله را نباید نادیده گرفت که من تنها شخص کوتاه قد آنجا بودم و چه کسی میداند که چقدر زمان میبرد تا شخص کوتاه قد دیگری به روی آن فرش قرمز برود؟ که البته من امیدوارم دوباره همین امسال باشد.” من در بدنی هستم که معمولا افراد نمیدانند چطور میتوانند با من ارتباط برقرار کنند. این احساس که ارتباط برقرار کردن با من سخت هست میتواند حس بیتفاوتی را در افراد به وجود بیاورد و باعث به وجود نیامدن هیچ مکالمهای بشود. از وقتی که من خیلی کم سن و سال بودم، سعی کردم که خودم شروع کننده باشم و به خودم افتخار کنم که در این بدن زندگی میکنم. در Met gala خودم پیش قدم شدم و به خانم Anna wintour سلام کردم و مکالمه رو شروع کردم. به او گفتم: “من فکر میکنم باید در مورد گستردهتر کردن طراحیها باهم صحبت کنیم. فکر میکنم این موضوعی است که منو قویتر میکنه که میزبان یک پادکست باشم.”

او میگوید: “حضورم در Met gala برای من اینگونه بود که نه تنها خودم یا اشخاصی مثل خودم هستند را در آنجا معرفی میکردم بلکه ناتوانیهای افراد را در شکل کلی به نمایش میگذاشتم. چون معمولا آنها در بخشی از مکالمات روزمره نیستند. حتی وقتی که در مورد تنوع انسانها و شمول همگان صحبت میکنیم. ناتوانی فقط آن کلمه یا چیزهایی که ما در مورد آن صحبت میکنیم نیست. چون این مساله را نباید نادیده گرفت که من تنها شخص کوتاه قد آنجا بودم و چه کسی میداند که چقدر زمان میبرد تا شخص کوتاه قد دیگری به روی آن فرش قرمز برود؟ که البته من امیدوارم دوباره همین امسال باشد.” من در بدنی هستم که معمولا افراد نمیدانند چطور میتوانند با من ارتباط برقرار کنند. این احساس که ارتباط برقرار کردن با من سخت هست میتواند حس بیتفاوتی را در افراد به وجود بیاورد و باعث به وجود نیامدن هیچ مکالمهای بشود. از وقتی که من خیلی کم سن و سال بودم، سعی کردم که خودم شروع کننده باشم و به خودم افتخار کنم که در این بدن زندگی میکنم. در Met gala خودم پیش قدم شدم و به خانم Anna wintour سلام کردم و مکالمه رو شروع کردم. به او گفتم: “من فکر میکنم باید در مورد گستردهتر کردن طراحیها باهم صحبت کنیم. فکر میکنم این موضوعی است که منو قویتر میکنه که میزبان یک پادکست باشم.”
برای خواندن ادامهی مطلب از لینک زیر وارد سایت شوید.
https://mag.sarak-co.com/sinead-burke-why-design-should-include-everyone/