بچه که بودم وقتی تو خیابون گربه میدیدم،میرفتم سمتش که بهش دست بزنم و نوازشش کنم، ولی بعضی وقتا گربهها ازم میترسیدن و فرار میکردن؛ و من میموندمو حس خجالت زدگی ناشی از خیط شدن!
برای همین همه ش فکر میکردم که آخه چرا و چجوری میشه که اعتماد یک حیوون جلب بشه و دیگه از من نترسه؟ منی که فقط میخوام نوازشش کنم. :(
کم کم بزرگتر شدم و فهمیدم اونا هم مثل ما میفهمن خیلی چیزارو، اونا هم نیاز هایی دارن، اونا هم به هرکسی اعتماد نمیکنن و فقط وقتی اعتمادشون جلب بشه میذارن نزدیکشون شی؛ و فهمیدن همین نیازهاشون و سبک زندگیشون باعث شد که بتونم یک ^حامی^ بشم و به حامی بودنم افتخار کنم.
بعدش رفتم مطالعه کردم! البته ^مطالعه کردم^خیلی جمله ی کلیشه ای میتونه باشه و آدمو یاد یاد وقتی میندازه که استاد حال نداره جزوه بگه و میگه برید راجع به فلان موضوع مطالعه کنید! در واقع من رفتم ^تجربه^ کردم نه مطالعه! حدودای ۱۲ سالم بود که یه گربه اومد تو حیاطمون پاتوق کرد به اسم پیشی خان. پیشی خان رسما شده بود همبازی و همدم دوران کودکی من. تا زمانی که خونمونو عوض کردیم منو پیشی خان هرروز عصر باهم وقت میگذروندیم. الان وقتی گذشته رو مرور میکنم و به کارایی که اون موقع پیشی خان انجام میداد فکر میکنم و خب در واقع میرم راجع بهش ^مطالعه^ میکنم، یجورایی تجربه رو با یکسری اطلاعات صحیح و معتبر تلفیق میکنم و این خیلی خفن تره از مطالعه ی خشک و خالی. اینجوری آدم چیزایی که یاد میگیره رو تا آخر عمرش به خاطر داره چون لمسش کرده، تجربه ش کرده.و من قراره تا آخر عمرم یک حامی باشم که کلی اطلاعات و خاطرات راجع به این فسقلیای پشمالو داره...
باحاله دیگه! نه؟! ^ـــــ^
